ฉียวพูดจบก็รู้สึกหายใจไม่ออก นางหอบหายใจอย่างรวดเร็ว
นานมากแล้วที่นางไม่ได้พูดอะไร…เกรี้ยวกราดขนาดนี้
เหนื่อยจริงๆ
การเล่นละครไม่ใช่เรื่องง่าย
“พวกเจ้า…พวกเจ้าล้วนเป็นคนชั่ว ท่านพ่อ ท่านพ่อของข้าสั่งสอนพวกเราพี่น้องอยู่เสมอว่าต้องเป็นคนอ่อนโยนมีเมตตา ไม่ควรกดขี่รังแกชาวบ้าน ยิ่งกว่านั้นชาวบ้านพวกนี้เพิ่งจะประสบภัยเดือดร้อน พวกเราก็ยิ่งควรดูแลพวกเขาให้มากกว่านี้เพื่อฝ่าฟันความยากลำบากไปด้วยกัน วันนี้ข้าพาน้องชายของข้ามาที่นี่เป็นพิเศษเพื่อให้เขาได้รู้ได้เห็นความลำบากทุกข์ยากของชาวบ้าน ให้เขาได้เรียนรู้ที่จะร่วมทุกข์ร่วมสุข แต่ แต่ข้าไม่นึกเลยว่า พวกเจ้าจะ จะไร้ยางอายเช่นนี้!”
หลังจากนั้นเซี่ยเฉียวก็หันหลังกลับอย่างเศร้าใจ และปีนขึ้นไปบนรถม้า “ไป! ไปบอกท่านพ่อกับพี่ชายใหญ่ของข้า!”
บ่าวรับใช้รีบติดตามไปทันที คนขับรถม้าก็ขับรถม้าแล่นออกไปอย่างรวดเร็ว
“…” ทหารเจ้าหน้าที่และพวกอันธพาลเพิ่งจะได้สติกลับมา พวกเขาก็จากไปแล้ว
ใครนะ
พ่อของนางคือเซี่ยหนิวซาน!
สีหน้าของพวกนังเลงอันธพาลเปลี่ยนไปทันที
พวกเขา…ทุบตีลูกชายของเซี่ยหนิวซาน?!
เซี่ยหนิวซานนี้ พวกเขาเคยได้ยินชื่อเสียงของคนผู้นั้นแล้ว ข้างนอกนี่หากอยากจะขู่เด็กให้หวาดกลัวก็ต้องใช้คำว่าโจรแซ่เซี่ยสามคำนี้แหละ!
