จักประหยัดบ้าง เขาก็คงไม่ถึงขั้นลังเลแม้แต่จะซื้อถ่านสักก้อนอย่างตอนนี้!
เซี่ยเฉียวพูดอะไรอีกเล็กน้อยก่อนจะออกไปพร้อมกับคนกลุ่มใหญ่
“พี่หญิงใหญ่ พวกเราไปแวะร้านอาหารกันก่อนดีไหม ข้ารู้จักร้านหนึ่งที่อาหารอร่อยมาก โดยเฉพาะหัวสิงโตนั่น…” ดวงตาของเซี่ยผิงไหวเป็นประกาย
“น้องชายใจดีขนาดนั้นเลย?” เซี่ยเฉียวถามด้วยความประหลาดใจ
“…” เซี่ยผิงไหวเลียริมฝีปากของเขา “ข้าว่าช่างมันเถอะ ทำธุระสำคัญกว่า…”
เขาใจดี?! เขาไม่ได้คิดจะเลี้ยงเสียหน่อย!
แต่พอเขาลองคิดดู ถึงอย่างไรตนเองก็เป็นผู้ชายคนหนึ่ง ตอนออกมาข้างนอกจะใช้เงินของพี่สาวได้อย่างไร
อย่างไรก็ตามตอนนี้เขายากจนมาก ทั้งเนื้อทั้งตัวมีเหรียญทองแดงไม่ถึงสิบเหรียญ ไม่ต้องพูดถึงหัวสิงโตหรอก แค่น้ำแกงเขายังก็ไม่มีปัญญาจะซื้อด้วยซ้ำ
“พี่หญิงใหญ่ ช่วงนี้ข้าก็ไม่ได้เกียจคร้านนะ ตอนอยู่ในสำนักศึกษาข้าก็ช่วยท่านสืบอะไรเป็นพิเศษ ซย่าหย่าอวิ๋นนั่นรวบรวมคนได้ห้าสิบคนแล้ว พวกเขาทั้งหมดอายุต่ำกว่าสิบเจ็ดปี เด็กน้อยพวกนั้นหลอกง่ายมากๆ พอซย่าหย่าอวิ๋นให้อะไรนิดหน่อยก็มองนางเป็นเซียนไปแล้ว”
