อย่างน่าสงสาร แล้วคืนของให้เขา?
แต่ความจริงก็คือพวกเขาไม่คืน
ไม่เพียงไม่คืน แต่ยังต้องขับไล่เขาออกไปด้วย
เดิมทีเซี่ยหนิวซานก็มีนิสัยดื้อด้านอยู่แล้ว
หลังจากที่เขารู้สึกได้ถึงความมุ่งร้ายจากพี่น้องของเขาในเวลานี้ เขาก็โกรธขึ้นมาทันที
เขายืนขึ้นและทุบของทันที
“พวกเจ้าใช้เงินของข้าอย่างสบายอกสบายใจสินะ หากไม่คืนของมา ระวังข้าจะตัดหัวพวกเจ้าจริงๆ!” เซี่ยหนิวซานโหดเหี้ยมดุดัน
เมื่อนายหญิงผู้เฒ่าเห็นเช่นนั้นก็นั่งลงบนพื้น และเริ่มร้องไห้ทันที “สวรรค์ท่านให้ฟ้าผ่าข้าให้ตายไปเลยเถอะ เหตุใดข้าถึงได้คลอดลูกอกตัญญูเช่นนี้ออกมาได้ คิดจะฆ่าพี่น้อง ทำให้ข้าโมโหจนตายเพราะของเล็กๆ น้อยๆ พวกนั้น…”
เซี่ยหนิวซานได้ยินเช่นนั้นก็หยุดลงทันที
เขาจ้องไปที่หญิงชราอย่างโกรธจัด
“หลูซื่อส่งอะไรมาให้พวกเจ้าก็รับไว้หมด รับของของข้าเอาไว้ตั้งมากมายขนาดนี้ เคยส่งของอะไรกลับไปให้บ้างสักครั้งหรือไม่!” จู่ๆ เซี่ยหนิวซานก็นึกขึ้นมาได้จึงเอ่ยด้วยโทสะ
หญิงชรายังคงร้องไห้ไม่ได้ตอบคำพูดนี้ของเขา
ลูกกตัญญูต่อมารดาเป็นสิ่งที่ควร!
เซี่ยหนิวซานพ่นลมหายใจ “ได้! ร้องไห้ไปเถอะ! ต่อไปจะไม่มีอะไรอีกแล้ว! คิดว่าข้าจะให้อะไรพวกเจ้าอีกหรือ ไม่มีทาง!”
เขาโกรธจัด
สะบัดแขนเสื้อแล้วจากไปทันที
เขารู้สึกทุกข์ใจระหว่างทางกลับ
เขาไม่ได้โง่ เกรงว่าเขาคงจะไม่ได้เงินนี้กลับมาแล้ว
ทางฝั่งเพื่อนร่วมงาน ต่อให้เขาเอากลับมาได้ แต่หลังจากที่เอากลับม
