ร้อมแล้ว! เจ้าไม่มีสมองหรือ! หากมันเป็นของราคาถูก ข้าจะเก็บมันไว้ในหีบ!?” เซี่ยหนิวซานแทบจะกระอักเลือดออกมาเต็มปาก
เมื่อหลูซื่อเห็นเซี่ยหนิวซานมีท่าทางเช่นนี้ นางก็รู้สึกขึ้นมา
ของพวกนั้นล้ำค่ามากเป็นพิเศษเลยหรือ
นางคิดว่าของวางในห้องอาวุธน่าจะไม่ได้มีราคาแพงเป็นพิเศษ และราคาก็ใกล้เคียงกับห่วงโซ่หยกนั่น!
ยกเว้นอินทรีทองคำตัวนั้นที่นางเห็นว่าน้ำหนักมันค่อนข้างมากจึงส่งไปให้ตระกูลเมิ่ง ตระกูลเมิ่งเพิ่งได้ตำแหน่งใหม่ ทั้งยังเป็นญาติของราชวงศ์ อีกทั้งนางยังเคยได้ยินคนพูดกันว่า องค์ชายสี่มีความเป็นไปได้ที่จะได้เป็นฮ่องเต้ แล้วตระกูลเมิ่งก็เป็นญาติฝั่งมารดา…
หลูซื่อท่าทางน้อยใจและทำอะไรไม่ถูกเล็กน้อย
เซี่ยหนิวซานใช้กระดาษแผ่นหนึ่งตบหน้านาง “เขียน! ส่งให้ใครบ้างเขียนออกมาให้หมด!”
หลูซื่อสั่นไปทั้งตัว นัยน์ตาก็แดงก่ำแล้ว
เผยหว่านเย่ว์ก็หลบอยู่หลังประตูห้องไม่กล้าออกมา
ในใจหลูซื่อตื่นตระหนก แต่เมื่อถูกเซี่ยหนิวซานจ้องมองอยู่นางจึงต้องลงมือเขียน
ของข้างในมีอะไรบ้างนางยังจำได้ ถึงอย่างไรของที่อยู่ข้างในนั้นก็ไม่ค่อยเหมือนของตกแต่งธรรมดาทั่วไปอยู่แล้ว
อีกอย่างคนที่ตระกูลเซี่ยไปมาหาสู่ด้วยก็นับว่ามีไม่มาก…
นางจรดพู่กันด้วยมืออันสั่นเทา
ไม่นานนักนางก็เขียนเสร็จจนได้
นางเองก็ไม่รู้ว่าของพวกนั้นมีชื่อเรียกว่าอะไร ได้แต่ใช้คำพูดอธิบายออกมา
เซี่ยหนิวซานดูแล้วก็รู้สึกว่ามันค่อนข้างเปลืองแรง แต่แค่เขา
