ิ่นที่อื่น…
เซี่ยผิงกั่งห่อเหี่ยวเล็กน้อย
นี่เป็นคนที่เลือกมาอย่างดีแล้วนะ หากจะให้ดีกว่านี้ก็ไม่ใช่น้องสาวเขาเป็นคนเลือกแล้ว แต่เป็นการเลือกซึ่งกันและกัน ชักช้าอืดอาด ไม่รู้ว่าเมื่อใดจึงจะได้แต่ง
“ความสามารถด้านนี้ของเจ้าไม่เบาเลยนะ” เซี่ยผิงกั่งพ่นลมฮึดฮัด “คนที่ข้าเลือกมาล้วนอยู่ในภาพวาดนี้หมดแล้ว แม้จะบอกว่าเราจะแต่งกับคนที่ไม่ต้องเลิศเลอก็ได้ แต่ก็ไม่อาจให้ต่ำต้อยเกินไป เจ้ายังมีชีวิตอยู่ได้ไม่นานอีก เราก็ไม่ควรหลอกคนที่ดีเกินไปมาแต่งงาน ทำให้เขาเป็นม่ายภรรยาตายเสียเปล่า เรื่องนี้ทำให้ข้าปวดหัวเหลือเกิน”
“ไม่ต้องรีบร้อนไปหรอก ท่านแค่อย่าปล่อยให้ท่านพ่อทำให้ข้าโกรธน้อยลงหน่อยก็พอ ไม่แน่ข้าอาจจะอยู่ได้ไม่แก่ไม่เฒ่า” เซี่ยเฉียวเอ่ยด้วยน้ำเสียงไพเราะ “ท่านพ่อให้หลูซื่อห้าพันตำลึง ห้องบัญชีจ่ายไปแล้วหรือ”
“ยังหรอก เงินสดตั้งห้าพันตำลึง ให้กวาดเงินที่มีอยู่จนหมดบ้าน บ้านเราตอนนี้ก็ไม่มีอะไรจะกินแล้ว” เซี่ยผิงกั่งหัวเราะเยาะ
ฐานะครอบครัวเดิมทีก็ ‘ยากจน’ อยู่แล้ว
ตอนนี้ยิ่งแย่ลงไปอีก
“อย่างนั้นหรือ…” เซี่ยเฉียวพึมพำแล้วแย้มยิ้ม “ไม่น่าจะถึงขนาดนั้นนะ ท่านพ่อเป็นโจรมาตั้งหลายปี แต่ไม่มีเงินเก็บซ่อนไว้บ้างเลย? ตอนนี้หลูซื่อก็ออกไปแล้ว ท่านพ่ออยู่คนเดียวคงเบื่อ เอาอย่างนี้ก็แล้วกัน พอท่านพ่อกลับมา ข้าจะไปคุยเป็นเพื่อนเอง”
“…” เซี่ยผิงกั่งมองนางด้วยสายตาแปลกประหลาด
คุยเป็นเพื่อน?
แน่ใจนะว
