ึงเลยว่าจะได้ผลดีเช่นนี้ นางเพิ่งจะเข้ามาในวัง วิญญาณนี้กระสับกระส่ายแล้ว
นางจึงปล่อยวิญญาณตนนั้นออกมาก
“กลิ่นของที่นี่คุ้นมาก…” วิญญาณหญิงในชุดชาววังพึมพำขณะที่นางลอยไปมาอยู่ในเกี้ยวอย่างเชื่อฟัง
วิญญาณผู้หญิงคนนี้หน้าตาไม่เลวเลย ใบหน้าของนางขาวราวกับหยก หากนางเป็นสาวใช้ก็ออกจะโดดเด่นเกินไป ไม่แน่นางอาจจะเป็นนางสนม หรือนางในก็ได้
“อย่าอยู่ห่างจากข้ามากเกินไป หากลอยออกไปแล้วข้าไม่ตามหาเจ้าหรอกนะ” เซี่ยเฉียวเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
เซี่ยเฉียวเปิดม่านและมองออกไปข้างนอก
นอกจากกำแพงแล้วก็มีแต่ทหาร เงียบสงบและเคร่งขรึม
ดูแล้วจะทำให้คนรู้สึกเบื่อหน่าย เซี่ยเฉียวจึงปิดม่านลงด้วยความรังเกียจ
โยกไปโยนมาสักพักนางก็มาถึงวังตะวันออกของรัชทายาท หลังจากเซี่ยเฉียวลงจากเกี้ยวแล้วก็ถูกนางกำนัลนำไปยังสวนดอกไม้ด้านหลังในบ้านของรัชทายาท
มีคนงามมากมาย
อืม…
มีทั้งคนเป็นคนตาย
พริบตานั้นเซี่ยเฉียวก็รู้สึกว่าสายตาของนางพบกับการเสียดแทงบางอย่าง นางจึงก้มศีรษะลงทันที
นางมองพื้นอย่างไม่ใส่ใจและไม่เข้าไปใกล้ฝูงชน
“พี่หญิงต่งท่านดูสิ เซี่ยเฉียวมาจริงๆ ด้วย” ซย่าหย่าอวิ๋นชี้ไปทางเซี่ยเฉียว “ลูกสาวโจรคนหนึ่งก็ยังอยากผูกสัมพันธ์กับราชวงศ์ด้วยหรือ”
แม่นางต่งเอ่ยขึ้นอย่างอ่อนโยน “น้องหย่าอวิ๋น เจ้าพูดเช่นนี้จะให้คนอื่นขุ่นเคืองเอาได้”
“ข้าทำให้นางขุ่นเคืองมาตั้งนานแล้ว ยังจะต้องกลัวนางอีกหรือ อีกอย่าง ท่านอาจจะไม่รู
