้าน
เขาขายพวกบ่าวรับใช้คนงานที่ไม่ซื่อสัตย์ออกไปจนหมด โชคดีที่นอกจากหยวนหรงแล้ว คนงานในบ้านที่เป็นอิสระไม่มีสัญญาซื้อขายมีไม่มาก มิฉะนั้นคงต้องวุ่นวายมากกว่านี้
เวลานี้พวกที่เป็นอิสระก็ถูกไล่ออกไปทันที กระทั่งว่าหามหยวนหรงออกมาต่อหน้าทุกคน
และโบยเขาไปเพียงยี่สิบทีเท่านั้น อย่างไรเสียหากตีเขาครบถึงแปดสิบไม้ คนคนนี้ก็คงต้องตายเป็นแน่
หยวนหรงอ่อนแรง เมื่อเขาถูกโบยตีในเวลานี้จึงไม่อาจต่อต้านได้
“นายน้อย เจ้ามันลืมบุญคุณคน ข้าติดตามนายท่านมาตลอดนะ!” หยวนหรงพูดด้วยความขมขื่น
“มารดา เจ้า ผายลมน่ะสิ! เจ้าเข้าไปอยู่ในค่ายตั้งแต่เมื่อไหร่ข้าจะได้ดี เจ้ามันเป็นพวกรู้หลบหลีกลื่นไหลไปเรื่อย ตอนที่พวกเราไปสู้รบกับคนเถื่อนเจ้าก็ไม่อยู่ แต่พอเวลาท่านพ่อมารับราชการในเมืองหลวงเจ้ากลับติดตามมาด้วย!” สีหน้าเซี่ยผิงกั่งจริงจังน่าเชื่อถือ “ตัดแขนตัดขามันออกมาข้างหนึ่งแล้วโยนออกไป”
“นายน้อย! ท่านจะทำแบบนี้ไม่ได้นะ ข้า ข้าไม่มีผลงานก็จริง แต่ข้าก็ทำงานหนักเพื่อพวกท่านนะ!” หยวนหรงลากร่างของเขาคลานเข้าไปคว้าชายเสื้อผ้าของเซี่ยผิงกั่ง
“เจ้าทำงานอยู่ในบ้านข้ามาหลายปีขนาดนี้ แม้แต่ผลงานเล็กน้อยก็ไม่มี แล้วจะมีเจ้าไว้ทำไม” เซี่ยผิงกั่งไม่ชอบหน้าเขาตั้งแต่แรกอยู่แล้ว
พอพูดเสร็จเขาก็สั่งให้คนลงมือทันที
“เจ้า เจ้าจะมาใช้ศาลเตี้ยกับข้าไม่ได้นะ ข้าเป็นอิสรชน ข้าไม่ใช่บ่าวรับใช้!” หยวนหรงรีบเอ่ย
เซี่ยผิงกั่งโบกมือทัน
