มแสร้งทำเป็นไม่เข้าใจ
แล้วนางก็ทำเกินไป
“พี่หญิงใหญ่…” เซี่ยผิงไหวมองเซี่ยเฉียวด้วยแววตาซับซ้อน
สีหน้าเซี่ยเฉียวดูมั่นคง
“ขอเวลาให้ข้า…คิดให้ดีๆ หน่อย” เซี่ยหนิวซานสีหน้าเคร่งขรึม และลุกขึ้นยืนก่อนจะไป
“ตอนที่เจ้าอยู่วัดเคยเขียนจดหมายมาบอกว่าร่างกายเจ้าดีขึ้นมากแล้ว เรื่องนี้จริงหรือไม่” เซี่ยผิงกั่งเอ่ยถามขึ้นหลังจากที่เขาไล่เซี่ยผิงไหวออกไปแล้ว
เซี่ยเฉียวยิ้มเล็กน้อย “จริงสิ ข้าดีขึ้นมากแล้ว”
ไม่เหมือนตอนที่นางยังเป็นเด็กหรอก ตอนนั้นนางเป็นลมแทบทุกวัน
เซี่ยผิงกั่งรู้ว่านางจะมีอายุสั้น ถึงอย่างไรท่านหมอก็เคยตรวจร่างกายนางแล้ว
แต่เขาก็ยังมีความคิดว่านังหนูคนนี้สามารถอยู่ได้นานหลายสิบปี โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อได้เห็นว่าสีหน้าของเซี่ยเฉียวในยามปกตินั้นไม่เลวเลย ในความขาวซีดก็ยังมีความแดงเรื่ออยู่บ้าง เพียงแต่มีอาการหอบบ้างเป็นครั้งคราว ดังนั้นเขาจึงไม่ได้เป็นกังวลมากนัก
“เจ้าบอกข้ามาตามจริง เจ้ายังอยู่ได้อีกกี่ปี” เซี่ยผิงกั่งขมวดคิ้ว “พวกเราต้องเตรียมตัวไว้แต่เนิ่นๆ ข้าเคยพูดกับเจ้าแล้วก่อนหน้านี้เรื่องการบำเพ็ญกุศลหลังจากที่นางตายไปแล้ว…”
เซี่ยเฉียวรู้สึกว่าพี่ชายของนางช่างแทงใจดำเก่งยิ่งนัก
นางลูบจมูก “อีกกี่ปีข้าก็บอกไม่ได้ แต่…หากได้กินดี บำรุงดี จิตใจสงบ ก็จะอยู่ได้นานหน่อย ถ้าหากต้องโกรธอยู่ตลอด ไม่ได้กินยา จะอยู่ให้ถึงปีสองปีก็ยังยาก…”
ผิงกั่งสีหน้าเคร่งขรึมขึ้นมา “พรุ่งนี้ข้า
