ครัวของเราไม่มีเงินหาหมอเสียหน่อย!” เซี่ยหนิวซานเอ่ย
เซี่ยเฉียวเงยหน้าขึ้นมองเขา “ท่านพ่อมีเงินหรือ ท่านดูยากจนจะตายไป”
“…” เซี่ยหนิวซานจุกอก
ยากจน
ไม่มีขุนนางคนไหนที่จะยากจนไปกว่าเขาแล้ว
เซี่ยหนิวซานรู้สึกอึดอัดในใจขึ้นมาทันที เขาหันไปต่อยหน้าอกเซี่ยผิงไหวทีหนึ่ง “เจ้าเด็กบ้านี้ เงินหนึ่งหมื่นตำลึงที่เจ้าเป็นหนี้พี่สาวเจ้าเมื่อให้ถึงจะได้คืนหา!”
“…” เซี่ยผิงไหวเอามือกุมศีรษะตนเองพลางจ้องไปที่บิดาของเขา
เกี่ยวอะไรกับเขาด้วยเล่า!
หลังจากระบายความโกรธของเขาแล้ว เซี่ยหนิวซานก็หันไปยิ้มกับเซี่ยเฉียวด้วยความเขินอาย “ต่อให้พวกเราจนแค่ไหนก็ต้องหาหมอ…จริงสิ เจ้ากินอะไรบำรุงหรือ พอหรือไม่ ไปซื้อมาเพิ่มอีกดีไหม เดี๋ยวค่อยไปเบิกเอากับห้องบัญชี…”
“ท่านพ่อจะเลี้ยงข้าหรือ” เซี่ยเฉียวเองยหน้ามองเขาด้วยท่าทีนิ่งๆ
“แน่นอนสิ!” เซี่ยหนิวซานแสดงเจตนาทันที
“เช่นนั้นก็ดี เดี๋ยวข้าจะให้ชุนเอ๋อร์ส่งรายการอาหารที่ข้ากินทุกวันไปให้ท่าน ร่างกายของข้าต้องอาศัยของพวกนั้นบำรุง จะขาดอะไรไปไม่ได้แม้แต่อย่างเดียว ต่อไปต้องพึ่งท่านแล้ว” สีหน้าเซี่ยเฉียวจริงจัง จากนั้นนางจึงเอ่ย “หยวนหรงตายแล้วหรือไม่ หากตายแล้วให้เอาศพไปโยนที่ป่าช้า หากยังไม่ตาย…ก็ให้โบยเขาแปดสิบที ตัดแขนตัดขาเขาแล้วโยนออกไป เรื่องนี้ท่านพ่อทำได้หรือไม่”
