ยวทันที
สายตาเซี่ยเฉียวเย็นเยียบ
เสียง ฉึก ดังขึ้น ลูกดอกหน้าไม้ก็พุ่งตรงไปยังช่วงท้องของหยวนหรงทันที
หยวนหรงรู้สึกเจ็บแปลบบนร่างของเขา จากนั้นจึงมองดูบาดแผลของตนด้วยสายตาไม่อยากจะเชื่อ
“สัตว์ป่าเลี้ยงไม่เชื่อง กลับวางแผนทำร้ายเจ้าของ บ่าวชั่วเช่นนี้ ตายไปก็สมควรแล้ว” เซี่ยเฉียวขึ้นลูกดอกอันใหม่ภายใต้สายตาตกตะลึงของทุกคน
หลูซื่อสั่นไปทั้งตัวด้วยความตกใจ ใบหน้าของนางขาวซีด!
“ฆ่า ฆ่าคนแล้ว!” หลูซื่อเอ่ยขึ้นด้วยเสียงสั่นพร่า
เมื่อร่างของหยวนหรงหมุนกลับมา เขาก็ล้มลงทันที เลือดไหลทะลักออกจากช่องท้อง พอคนอื่นๆ เห็นอย่างนั้นก็รีบพากันถอยห่าง ไหนเลยจะกล้าเข้าไปใกล้อีก
เซี่ยเฉียวยืนขึ้นอย่างไม่รีบร้อน “บ่าวชั่ว พอเจ้าตาย ข้าจะต้องให้พี่ใหญ่เอาเจ้าไปโยนไว้ที่ป่าช้ารวม”
“…” ดวงตาของหลูซื่อเบิกกว้าง และไม่รู้ว่านางกำลังคิดอะไรอยู่ในใจจึงเป็นลมหมดสติไปทันที!
เมื่อเซี่ยเฉียวเห็นเช่นนั้น ใบหน้าที่เย็นชาของนางก็หายวับไปทันที เปลี่ยนเป็นสีหน้าแสดงความห่วงใยเข้ามาแทน “บ่าวชั่วนี้ทำให้ท่านแม่ต้องหวาดกลัว ยังไม่รีบพยุงท่านแม่กลับไปพักผ่อนอีก”
คนอื่นๆ ราวกับเห็นผีกระนั้น ต่างพากันรุมรีบแบกคนออกไปอย่างลนลาน
ทันทีที่พวกเขาจากไป เซี่ยเฉียวก็โยนหน้าไม้นั้นลงไปในตะกร้าไม้ไผ่ทันที
ชุนเอ๋อร์เอ่ยด้วยความกังวล “คุณหนู พ่อบ้านหยวนคนนั้นคงไม่ตายหรอกใช่ไหม”
“ตายก็ตายไปสิ หากกลายเป็นวิญญาณแค้น ข้าจะฆ่ามันอีกหน” เซี
