ยวก็ต้องถอยหลังกลับไปอีกครั้ง
เมื่อนางก้าวเข้าไปในสวนก็จ้องมองยังที่แห่งหนึ่งด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย
หลังจากนั้นไม่นานเซี่ยเฉียวกวักมือเรียกผู้เฝ้าประตู และขอให้เขาไปเชิญรัชทายาทมา
เขามาถึงค่อนข้างรวดเร็ว
“สวนของท่านไม่ได้สร้างตามผังที่ข้าให้ไว้ก่อนหน้านี้” เซี่ยเฉียวเอ่ย
น้ำเสียงของนางเบาก็จริงแต่หนักแน่นมาก
“มีปัญหาตรงไหนหรือ” จ้าวเสวียนจิ่งเอ่ยถามทันที
“ดอกไม้ตรงนี้ไม่ถูก บนภาพวาดของข้าที่ตรงนี้ควรจะเป็นดอกเบญจมาศป่าธรรมดา ไม่ใช้ต้นที่มีใบไม้สีแดงอะไรนี่ ดอกไม้สีม่วงแดงนี้สดใสสวยงาม เดิมทีวางไว้ตรงจุดนี้ก็ไม่มีเป็นหาอะไรหรอก กระทั่งยังนับว่าเป็นเรื่องดีด้วยซ้ำ แต่ท่านเห็นหรือไม่ว่าบริเวณโดยรอบเป็นสีเรียบๆ มีแต่พวกมันที่โดดเด่นขึ้นมา แต่หากท่านเข้าออกทุกวันมองมันมากๆ เข้า มันก็จะสร้างแรงกดดันในใจระดับหนึ่ง นานเข้าท่านก็อาจจะฝันร้ายได้ นอกจากนี้ก็ยังมีตรงจุดนี้ รูปร่างของหินตรงนี้ก็ดูไม่เหมาะสมเช่นกัน…”
เซี่ยเฉียวชี้ไปยังสถานที่นั้นก่อนจะเอ่ยต่อ “ท่านดูตรงทางเข้าถ้ำหินจำลองสิ มีหินก้อนใหญ่ขวางอยู่ใช่หรือไม่ ภูเขาจำลองก้อนนี้อยู่ในตำแหน่งเสือขาว ก้อนหินนั้นก็เหมือนกับเตียงในห้องหอ เมื่อปะทะกับตำแหน่งนี้ก็นับเป็นวิบากรูปแบบหนึ่ง ทำให้สามีและภรรยาไม่ลงรอยกัน”
แต่รัชทายาทยังไม่ได้แต่งภรรยา ดังนั้น…นางสนมก็นับเช่นกัน
“มันลี้ลับขนาดนี้เลยหรือแม่นางเซี่ย ก็แค่ต้นไม้ต้นหนึ่งและภูเขาจำลอ
