่อฟังมู่เสวี่ยได้ยินเช่นนี้นางก็ไม่พอใจทันที “ซย่าหย่าอวิ๋น หากไม่ได้เซี่ยเฉียว พวกเราสี่คนก็คงจะเป็นที่หัวเราะเยาะในเมืองหลวงนี้แล้ว! เจ้าอยากให้พ่อแม่ของเจ้าส่งเจ้าไปอยู่อารามตลอดชีวิตอย่างนั้นหรือ”
แม้ในใจซย่าหย่าอวิ๋นจะไม่ยอมรับ แต่ก็ต้องจำใจยอมรับว่าเซี่ยเฉียวได้ช่วยนางไว้จริงๆ
แต่ก็เพราะอย่างนี้นางจึงรู้สึกไม่พอใจมากยิ่งขึ้น
ในความเป็นจริงเวลานี้เซี่ยเฉียวไม่ได้โกรธเพราะท่าทีของซย่าหย่าอวิ๋น
เพราะสำหรับคนบางคนแล้วไม่อาจติดค้างน้ำใจกันได้
แม้ว่าวันนี้นางจะไม่อยู่ พวกบัณฑิตเหล่านั้นย่อมหาข้ออ้างดีๆ ที่จะลงมืออยู่ดี ดังนั้นนางจึงไม่มีความเกี่ยวข้องอะไรกับเวรกรรมในครั้งนี้
บัดนี้นางออกตัวช่วยเหลือด้วยการเชิญเทพ หากพวกนางมีความเคารพเกรงกลัวต่อทวยเทพก็ไม่เป็นไร แต่ซย่าหย่าอวิ๋นไม่เห็นค่าและเหยียบหยามเช่นนี้ ยิ่งวันนี้เป็นวันที่มีความพิเศษซึ่งมีพลังพิฆาตแรงเข้าไปอีก เมื่อทำผิดข้อห้ามนางก็จะโชคร้าย
ก็เหมือนหมอดูนั่นล่ะ ไม่ว่าค่าตอบแทนจะมากน้อยแค่ไหนก็ต้องเก็บ
มิฉะนั้นแล้วชีวิตจะสั้น เภทภัยจะมาเยือน ไม่มีโชคดีอีกต่อไป
หักลบกลบหนี้ ด้วยเหตุนี้พวกนางจะติดค้างน้ำใจเหล่าทวยเทพไม่ได้ แม้ว่าเรื่องนี้ไม่จำเป็นที่พวกนางจะต้องใช้คืน แต่ก็ไม่สามารถที่จะไม่ใส่ใจหรือละเลยได้
เซี่ยเฉียวมองไปยังซย่าหย่าอวิ๋น มือของนางดูเหมือนจะได้รับบาดเจ็บ เส้นที่เกิดขึ้นกลางฝ่ามือพุ่งผ่านตำแหน่งหลีผ่านข้อนิ้วซึ่ง
