งอ่อนแอ
“พี่หญิงใหญ่” เซี่ยซีเรียกนาง แล้วก็เริ่มเป็นกังวล
นางปล่อยเซี่ยเฉียวทันทีด้วยท่าทางเงอะงะ ก่อนจะวิ่งเข้าไปข้างในห้อง นางยืนอยู่ตรงประตูแล้วกวาดตามองหนึ่งรอบ จากนั้นก็คว้าเซี่ยผิงไหวไว้ “พี่หญิงใหญ่ ป่วยแล้ว!”
“อะไรนะ” เซี่ยผิงไหวชะงักไปก่อนจะยื่นหน้าออกมามองข้างนอก
พอมองออกไปได้ก็โกรธขึ้นมาทันที
เขาเห็นว่าเซี่ยเฉียวดูเหมือนจะยืนไม่ไหวแล้ว สีหน้าภายใต้แสงแดดของนางซีดขาว พวกสะใภ้จย่าท่าทางดุร้ายเอาเรื่องล้อมพี่สาวของเขาไว้ ดูแล้ว…
เหมือนกับพวกเขากำลังรังแกนาง
เซี่ยผิงไหวรีบเดินออกไปอย่างรวดเร็ว
“พวกท่านทำอะไรกัน! รังแกพี่สาวของข้าใช่หรือไม่!” เซี่ยผิงไหวรีบตะโกนเสียงดัง
สะใภ้จย่าและสะใภ้ซินตกตะลึงไปทันที หลูซื่อรีบเอ่ย “ไม่ใช่นะไหวเอ๋อร์ เจ้าพูดอย่างนี้ได้อย่างไร”
เซี่ยผิงไหวรีบพยุงเซี่ยเฉียว เซี่ยวเฉียวได้รับการประคองแล้ว แต่นางก็ไม่ได้ดูดีขึ้นสักเท่าไร “ น้องชายของข้า พวกนางเลวมาก แย่งของของข้ากับของน้องสาวเจ้าไป ข้า ข้าก็ไม่มีอะไรดีๆ ติดตัวมาด้วย ไม่อย่างนั้น ไม่อย่างนั้นให้ชีวิตข้าไปเสียเลยก็แล้วกัน แค่กๆๆ..”
ชั่วเวลานั้นเซี่ยผิงไหวรู้สึกว่าโทสะของเขาเพิ่มขึ้นถึงจุดสูงสุด
“พวกเจ้าต้องไร้ยางอายขนาดไหน! ของของพี่สาวข้าก็ยังอยากจะแย่ง พวกเจ้าไม่เห็นหรือว่าร่างกายของนางไม่ดี!” เซี่ยผิงไหวระเบิดอารมณ์ออกมา
เสียงตะโกนนี้แผดดังกว่าเสียงของเซี่ยจูมาก
เซี่ยจูตะโกนเรียกแม่มาช่วยไม
