เผิง หน้าตาจะต้องดูไม่ได้แน่ๆ…
อย่างนี้คือดูไม่ได้หรือ
พวกนางทั้งหมดกลายเป็นดินโคลนในทันทีเมื่อยืนอยู่กับนาง ไหนเลยจะกล้าเงยหน้าขึ้น
เซี่ยหนิวซานตามเข้ามาทันที พอเขาเห็นแม่ผู้ชรา เขาก็รับทำตัวเหมือนลูกกตัญญูอย่างรวดเร็ว
เขาเป็นคนตรงไปตรงมา ยิ่งเป็นโจรจนเคยชิน เขาเก่งที่สุดคือการแบ่งของที่ริบมาได้ ดังนั้นทันทีเข้าไปเขาก็ล้วงเข้าไปในอกเสื้อและส่งตั๋วเงินที่เตรียมไว้ให้
เมื่อเซี่ยเฉียวเห็นสีหน้าคาดหวังรอคอยของคนที่อยู่ที่นั่น นางก็คิดว่าเมื่อก่อนท่านพ่อของนางก็ทำเช่นนี้
มาแล้วก็ให้เงิน
เซี่ยหนิวซานวางตั๋วเงินลงบนโต๊ะที่อยู่ข้างๆ นายหญิงผู้เฒ่า
นายหญิงผู้เฒ่ากวาดตามองก็ชะงักไป แล้วขมวดคิ้ว “เหตุใดคราวนี้มีแต่แผ่นเดียว”
ก่อนหน้านี้ต้องใส่กล่องที่มีตั๋วเงินร้อยตำลึงสิบกว่าแผ่นนี่!
“ท่านแม่ ช่วงนี้บ้านข้ายากจน ข้าต้องประหยัดการใช้จ่าย ครั้งนี้ข้าให้น้อยลงหน่อย ต่อไปข้าหาเงินได้มากขึ้นค่อยชดเชยให้” เซี่ยหนิวซานหัวเราะอย่างร่าเริง
นายหญิงผู้เฒ่าสีหน้าอึมครึม
“เจ้าเป็นถึงขุนนางขั้นสี่ ให้เงินแสดงความกตัญญูแก่แม่แค่นี้ หากคนนอกรู้เข้าจะไม่เป็นที่ตลกขบขันหรือ พวกเขาไม่รู้ จะคิดได้ว่าเจ้าดูถูกพี่น้องของเจ้า!” หญิงชราเอ่ยพึมพำ
เซี่ยหนิวซานไม่สนใจ “ใครจะกล้าหัวเราะเยาะข้า หากพวกเขาคิดว่าน้อย ก็ให้เขามาเลี้ยงท่านแม่แทนข้าสิ ข้าไม่ห้ามหรอก”
“…” หญิงชราเลิกคิ้วขึ้น
ลูกชายของนางคนนี้ถูกโจรทำลายจนหมดส
