นาดนี้…”
“ก็ไม่ได้ยุ่งอะไรขนาดนั้นหรอก ข้าก็แค่คอยดูคนอื่นเพื่อจัดการคดีเท่านั้น อีกอย่างศิษย์พี่เข้าใจเรื่องหยินและหยางดี พอข้าเห็นศิษย์พี่แล้ว ข้าก็รู้สึกสงบขึ้นมาก” ดวงตาเรียวยาวของจ้าวเสวียนจิ่งดูสงบนิ่งมาก เขาดูตั้งใจเป็นพิเศษ
ทว่าหนังตาของเซี่ยเฉียวกลับกระตุกไม่หยุด
พวกศิษย์น้องเป็นสิ่งมีชีวิตที่มีปัญหามากที่สุดในโลกจริงๆ
นางมีตั้งห้าคน!
นี่นางเพิ่งเจอแค่สองคนเองนะ
เซี่ยเฉียวกัดฟันแล้วปล่อยให้คนยกอาหารเข้ามาวางไว้บนโต๊ะ ก่อนจะกินข้าวอย่างหดหู่ จ้าวเสวียนจิ่งกลับนั่งอยู่ข้างๆ ไม่ยอมไปไหน และไม่ได้พูดอะไร นางก็ไม่รู้ว่าเขามีเจตนาอย่างไรเช่นกัน
ผ่านไปหนึ่งชั่วยาว สามีภรรยาตระกูลเว่ยก็มาถึง พร้อมกันกอดของสิ่งหนึ่งเอาไว้ในอ้อมอก
ซึ่งเห็นได้ว่าเป็นกล่องเล็กๆ ที่มีผ้าห่อไว้ และด้านบนเปื้อนดิน
“ท่านเซียน ของสิ่งนี้…พวกเรายังไม่ได้เปิด ก็นำมันมาให้ท่านทันที” สองสามีภรรยารีบเอ่ย
ทั้งนี้เพื่อเป็นการแสดงความจริงใจของตนเองด้วย
คนข้างนอกไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นในโรงทำเทียน แต่พวกเขาทั้งสองรู้ดีว่หากท่านเซียนไม่ได้มอบยันต์ให้พวกเขา พวกเขาจะต้องเป็นลมหมดสติลงกับพื้นแน่
แม้ว่าในตอนนี้พวกเพื่อนบ้านทั้งหมดจะฟื้นคืนสติขึ้นมาแล้ว แต่พวกเขาก็ยังรู้สึกไม่สบายเพราะหมอกควันนั่น ต่างพากันกลับบ้านไปนอนแล้ว
ยิ่งกว่านั้นหากไม่ได้ท่านเซียนขับไล่วิญญาณชั่วร้ายไป พวกเขาก็อาจจะตายไปแล้ว!
เซี่ยเฉียวรับกล่องมาในท
