าจารย์เซียวรีบเอ่ยขึ้นอีกครั้ง
สายตาจ้าวเสวียนจิ่งมองประเมินเขา
วันนี้เซียวอวี้หรงสวมเสื้อคลุมชุดใหม่
“ศิษย์พี่โม่เป็นนักพรต แน่นอนว่าชีวิตของนางก็คือการกำจัดภูตผีปีศาจ จับวิญญาณ สวดมนต์ ในเมื่อศิษย์พี่เซียวมีเจตนาดีเช่นนี้ ไม่สู้ศิษย์พี่บรรยายให้พวกเราฟังสักหน่อย วิญญาณที่ท่านเก็บมาได้ในวันนี้มีความเป็นมาอย่างไรหรือ” จ้าวเสวียนจิ่งเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบพลางยิ้ม
ทว่าสีหน้าของอาจารย์เซียวกลับแข็งค้างทันที
เก็บวิญญาณ?
วิญญาณเป็นสิ่งลวงตาจับต้องไม่ได้…
เซี่ยเฉียวเองก็มีพลังขึ้นมาบ้างแล้ว “ก็ได้ ก่อนหน้าที่ศิษย์น้องเซียวก็ยังซื้อยันต์ไปจากที่นี่จำนวนหนึ่ง คิดว่าเจ้าคงมีความสนใจในเรื่องนี้มากอยู่เหมือนกัน”
“…” อาจารย์เซียวหนังตากระตุกทันที
ยันต์พวกนั้นเขาเก็บไว้ก็ไม่มีประโยชน์
“ตอนที่ข้าเข้าไปวันนี้ก็เห็นแต่หมอกควันสีดำ น่าจะเป็นวิญญาณที่ร้ายกาจสินะ” ใบหน้าเย็นชาของจ้าวเสวียนจิ่งเผยร้อยยิ้มอย่างพินิจพิเคราะห์ ดูชั่วร้ายเล็กน้อย
“เรื่องนั้นน่ะหรือ” เซี่ยเฉียวพยักหน้า “ชายผู้นี้เสียชีวิตอย่างน่าสังเวช เดิมทีเมื่อเขายังมีชีวิตอยู่ก็อยู่อย่างยากลำบาก จนในที่สุดเขาก็ดูเหมือนจะมีอนาคตขึ้นมาบ้าง แต่เขากลับถูกคนกดให้จมขี้ผึ้งตาย ตาหูปากจมูกของเขาล้วนถูกปกคลุมด้วยขี้ผึ้ง ถูกปิดผนึกไว้เป็นเวลานาน ดังนั้นความคับแค้นใจจึงมีมากถึงเพียงนี้”
ใบหน้าอาจารย์เซียวไม่ได้มีรอยยิ้ม แถมยังยิ้มไม่ออกอีกด้วย
