กตกใจมากเมื่อได้ยินว่าลูกสาวถูกไล่ออกจากสำนักศึกษาหลวงแล้ว “ข้าบอกเจ้าแล้วไม่ใช่หรือว่าอย่าไปหาเรื่องเซี่ยเฉียว! ทำไมเจ้าไม่เชื่อฟังบ้าง!”
หลูซื่อถึงกับนั่งไม่ติดแล้วจริงๆ
นี่มันเรื่องใหญ่เชียวนะ!
หากถูกไล่ออกจากสำนักศึกษาหลวงแล้ว คิดจะเรียนอะไรก็คงเป็นไปไม่ได้ยาก กระทั่งคิดจะหาคู่ครองดีๆ สักคนในภายหน้าก็ยังยาก!
“ท่านแม่ เซี่ยเฉียวนั่นแหละที่ทำร้ายข้า ข้าจะไปรู้ได้อย่างไรว่าของนั่นเป็นของจริง ตอนที่นางนำภาพวาดออกมาให้ดูทีแรกท่านก็เห็นว่า นางระมัดระวังขนาดไหน แค่มองก็รู้แล้วว่ามีปัญหา…ไม่แน่ ไม่แน่คนในสำนักศึกษาอาจจะเจตนาช่วยนางปกปิด…” เผยหว่านเย่ว์เอ่ยอย่างดื้อรั้น
หลูซื่อแทบอดไม่ไหวจนอยากจะตบนางสักฉาด
แต่กับลูกสาวของตัวเองนางก็ลงมือไม่ลง
“คนในสำนักศึกษาเจตนาช่วยนางปกปิด?! เจ้านี่มันเลอะเลือนไปแล้วหรือ พยายามจะเป็นจะตายเพื่อเข้าสำนักศึกษาหลวงให้ได้ กว่าจะเข้าไปได้ก็ไม่ใช่เรื่องง่าย แล้วทำไมเจ้าไม่ตั้งใจเรียนหนังสือดีๆ เล่า เพิ่งเข้าไปเรียนได้แค่สองวันก็ถูกไล่ออกมาแล้ว ต่อไปบ้านไหนจะมาชอบเจ้า” หลูซื่อรู้สึกเสียใจภายหลังอย่างยิ่ง หากนางรู้อย่างนี้ก็คงไม่ปล่อยให้นางทำเรื่องงี่เง่าในตอนนั้น!
แล้วตอนนี้เป็นอย่างไรเล่า เป็นเรื่องใหญ่โตขนาดนี้…
เผยหว่านเย่ว์ร้องไห้อย่างหนัก “ท่านแม่ ข้าจะทำอย่างไรดี…”
“จะทำอย่างไรดี…” หลูซื่อพึมพำ “ยังจะมีทางไหนได้อีก ชื่อเสียงของเจ้าตกต่ำจนจมโคลนเช่นนี้
