ลึกลับอีกครั้ง
“กระจายทรัพย์เมียเสียก่อน พิฆาตดาวเก้าอัปลักษณ์ให้กังวล ความโลภไร้สาระก่อเกิดหายนะ ผิวน้ำนิ่งแท้จริงปั่นป่วน” เซี่ยเฉียวแสร้งทำเป็นท่องอะไรสองสามคำออกมาอย่างลึกล้ำ แล้วถอนหายใจครั้งแล้วครั้งเล่า “น่าสงสาร น่าสงสาร”
“น่าสงสารมากจริงๆ คุณชายเจิ้งเป็นคนดี แต่กลับต้องมาเสียภรรยาไปเร็วเช่นนี้ เฮ้อ” คนผู้นั้นอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมาด้วยความเห็นใจ
เซี่ยเฉียวหันหน้ากลับมาก่อนจะมองอีกฝ่าย แล้วส่ายหน้าช้าๆ
“ท่านนักพรตมิได้หมายความว่าอย่างนั้นหรือ” ลูกค้าคนนั้นอดไม่ได้ที่จะถาม
“ข้ากำลังพูดผู้หญิงที่น่าสงสารคนนั้น อายุยังน้อยมาพบกับสามีที่ไม่ดี ต้องอึดอัดคับข้องใจ วิญญาณไม่สงบ” น้ำเสียงเซี่ยเฉียวเต็มไปด้วยความสงสาร
เมื่อเซี่ยเฉียวพูดเช่นนี้ออกมา คนที่อยู่รอบๆ ก็อดไม่ได้ที่จะเหลือบมองนาง
และเผยรอยยิ้มเหนื่อยหน่ายใจออกมา
ย่อมคิดว่านางเป็นเทพเซียนจอมปลอมที่หลอกลวงผู้คน
“เวรกรรมมีจริง ความแค้นเพิ่มพูน คงอีกไม่นานก็จะต้องชดใช้หนี้เก่าแล้ว ไม่ต้องรีบร้อน” เซี่ยเฉียวเอ่ยจบก็สะบัดเสื้อคลุมจากไปอย่างลึกลับ
เสียงกระดิ่งที่อยู่บนร่างนางดังขึ้น ทำให้ผู้ฟังตกอยู่ในภวังค์
พอได้สติกลับมา เซี่ยเฉียวก็ไปไกลแล้ว
“นี่มันหมายความว่าอย่างไร เหตุใดจึงฟังดูเหมือนว่าเจิ้งหลู่เซิงกำลังจะโดนกรรมตามสนองเล่า”
“ข้าก็คิดเช่นนั้น คงไม่ใช่ว่าการตายของสะใภ้เว่ยมีอะไรไม่ชอบมาพากลหรอกนะ”
“จะมีอะไรไม่ชอบมาพากลได
