“…” เซี่ยเฉียวรู้สึกแปลกๆ ขึ้นมาทันที
ปีนี้…นางอายุสิบหกปี ศิษย์น้องเซียวปีนี้อายุยี่สิบเก้า
หากไม่ใช่เพราะว่าท่านอาจารย์เอ็นดูนาง นางเพิ่งอายุเท่านี้คงเป็นได้แค่ศิษย์น้องเล็กเท่านั้น ให้นางเรียกเขาว่าศิษย์น้องเซียวก็ยากมากแล้วสำหรับนาง นี่เขายังจะให้นางเรียกว่าอาหรงอีก?
ฮ่าๆ…
นางกลัวว่าหากวันใดวันหนึ่งเรื่องถูกเปิดเผยขึ้นมา เซียวอวี้หรงจะรู้สึกอับอายและโกรธเคือง ไม่ฆ่าตัวเองตายก็อาจจะฆ่านางตายได้
เซี่ยเฉียวยิ้มกระอักกระอ่วน “ศิษย์น้องเซียวอายุไม่น้อยแล้ว ข้าเรียกเจ้าอย่างนั้นออกจะดูเหลาะแหละไปหน่อย”
เซียวอวี้หรงยิ้มอย่างผิดหวัง ก่อนจะรีบเอ่ยชม “ร้านนี้ของศิษย์พี่ดีมาก ข้าดูเส้นอักษรบนยันต์พวกนั้นแต่ละตัวราวกับเมฆลอยน้ำไหล หากศิษย์พี่เรียนการเขียนอักษร ท่านจะต้องเป็นปรมาจารย์แห่งยุคได้แน่”
“…” เซี่ยเฉียวยังคงพยักหน้าต่อไปอย่างกระอักกระอ่วน
หากนางรู้แต่แรกว่าชั้นล่างมีเซียวอวี้หรงอยู่เช่นนี้ นางยอมอยู่ชั้นบนฟังเสียงวุ่นวายของพวกวิญญาณเหล่านั้นดีกว่า
“ท่านอาจารย์เซียว ท่านไม่รู้สึกละอายใจบ้างหรือที่พูดอย่างนี้ ของพวกนี้ขายไม่ออกหรอก ท่านควรจะพูดไปตามความจริงสิ ศิษย์พี่ของท่านถูกใครหลอกมาหรือเปล่า” เซี่ยผิงไหวรู้สึกว่าเขาจำเป็นจะต้องทำให้อาจารย์เซียวกลับมาเป็นคนเดิมที่เข้มงวดสง่างามให้ได้
ทันทีที่เขาพูดออกมา รอยยิ้มของอาจารย์เซียวก็หายวับไปทันที
“เหลวไหล ขายออกสิ ข้าซื้อเอง” อาจารย์เซ
