ะ เขาจะกลับไปบอกคนที่สำนักศึกษาว่า อาจารย์เซียวซื้อยันต์คุ้มครองทารกในครรภ์!
อาจารย์เซียวหันหน้ากลับมาช้าๆ สายตาของเขาไม่พอใจ
“ศิษย์พี่โม่ เด็กน้อยตระกูลเซี่ยคนนี้ซุกซนเล็กน้อย…” น้ำเสียงของอาจารย์เซียวแฝงความลำบากใจ
เซี่ยเฉียวทนไม่ไหวกับเซียวอวี้หรงที่เป็นเช่นนี้จริงๆ ยังไม่ต้องพูดถึงอายุของเขาที่สามารถเป็นอาของนางได้แล้ว ท่าทางนุ่มนวลอ่อนโยน ขาวใสเช่นนี้…ไม่ใช่แบบที่นางชอบเลย!
เวลานี้เขาทำท่าออดอ้อนใส่นาง เซี่ยเฉียวถึงกับขนลุกขนชัน
“ลำบากศิษย์น้องแล้ว เด็กเล็กๆ นี่นะ ถึงอย่างไรก็ต้องสั่งสอน ถ้าหากไม่เชื่อฟังก็ต้องตี เอาอย่างนี้ไหม ข้ามีไม้บรรทัดอยู่แบบหนึ่ง จะต้องใช้ได้ดีแน่” เซี่ยเฉียวค้นใต้โต๊ะอยู่ครู่หนึ่งก็หยิบอาวุธวิเศษอันหนึ่งออกมา
ปลุกเสกมาแล้ว แต่แท้จริงแล้วมันเป็นไม้บรรทัดอันหนึ่ง
แต่ไม้บรรทัดนี้แตกต่างออกไปเล็กน้อย เพราะมันเป็นไม้บรรทัดหนามหนาสามนิ้ว ปลายด้านหนึ่งขัดเรียบพอให้จับได้พอดีมือ มีรูปเทพเซียนแกะสลักเอาไว้ด้านบน แต่ส่วนที่เหลือทั้งหมดเป็นหนามแหลม!
อาจารย์เซียวตกตะลึงไปแล้ว
มองดู…ไม้บรรทัดหนาอันนี้อย่างว่างเปล่า
“…” เซี่ยผิงไหวหนังตากระตุก “ข้าไม่รู้จักเจ้า เจ้ามีความแค้นอะไรกับข้านักหรือ”
หากเขาถูกตีด้วยไม้บรรทัดหนามอันนี้ เขายังจะมีเนื้อหนังที่เหลือชิ้นดีได้อีกหรือ นางโหดกว่าพี่ชายใหญ่ของเขาอีก
“ข้ารู้จักพี่สาวของเจ้า นี่เป็นความต้องการของนางทั้งนั้น” เซี่ยเฉ
