เซี่ยผิงกั่งและเซี่ยหนิวซานออกไปข้างนอกแล้ว ส่วนคนที่เหลือก็ไม่มีใครกล้าฝ่าฝืนคำสั่งของเซี่ยผิงกั่ง
เซี่ยเฉียวและเซี่ยซียืนอยู่ใต้ต้นไม้ พวกนางกำลังมองขึ้นไปยังเซี่ยผิงไหวที่ถูกแขวนอยู่กลางอากาศ ไม่รู้ว่าเซี่ยเฉียวกำลังคิดอะไรอยู่ แต่เซี่ยซีกลับเอ่ยด้วยสีหน้าจริงจัง “พี่ชาย ท่านทำเงินหายไปเยอะมาก”
“ข้าไม่ได้ทำหาย!” เซี่ยผิงไหวกัดฟันด้วยความแค้นเคือง “ถุย” เขาถ่มน้ำลายออกมา “ไอ้ลูกเต่าตัวไหนมันละโมบโลภมาก อย่าให้ข้าจับได้นะ ข้าจะให้มันได้เห็นโลงศพ!”
เซี่ยเฉียวหัวเราะเมื่อได้ยินเขาพูดอย่างนั้น
“พี่หญิงใหญ่ หยกนี่ข้าไม่ได้ใช้ ท่านคืนสัญญาใช้หนี้ให้ข้าเถอะ!” เซี่ยผิงไหวตะโกนโวยวาย
ตอนนี้ก็แค่ถูกแขวนอยู่เท่านั้น จะเป็นอะไรไป?
พอพี่ชายใหญ่กลับบ้านมาตอนเย็นจะต้องลงแส้เขาแน่นอน เขาต้องเอาสัญญาใช้หนี้คืนมาให้ได้ก่อน จึงจะสบายใจขึ้นมาหน่อย
“ไม่ได้หรอกน้องชายคนดี” เซี่ยเฉียวเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
เซี่ยผิงไหวรู้สึกได้ว่ารอยยิ้มของพี่หญิงใหญ่ของเขาเย็นชา หัวใจก็เต้นกระตุกขึ้นมา “พี่หญิงใหญ่ ท่านไม่ได้เอาไปหรอกใช่ไหม”
“จะเป็นไปได้อย่างไร” เซี่ยเฉียวจ้องหน้าเขาเล็กน้อย “ไม่ใช่ของดีอะไรสักหน่อย ข้าจะเอาไปทำไม”
เซี่ยผิงไหวพ่นลมหายใจออกมา ก็จริง พี่หญิงใหญ่ก็ไม่ได้ดูเหมือนคนที่จะทำร้ายเขาได้เสียหน่อย
หรือจะเป็น…พี่หญิงรอง?
เซี่ยผิงไหวขมวดคิ้ว แต่เขาก็ไม่กล้าพูด
เรือนของเขาไม่ได้มีคนคอยเฝ้า ถ้าหากม
