งคิดไว้ และมีความเป็นไปได้ที่จะได้คะแนนสูงที่สุด…
“ระดับบนขั้นสูง” ในที่สุดอาจารย์จู้ก็พูดออกมา “เป็นที่หนึ่งของการทดสอบครั้งนี้”
ทันทีที่ผลคะแนนออกมาหลายคนก็ถอนหายใจ
มีบางคนไม่พอใจ แต่ก็รู้สึกจนปัญญาด้วย เพราะพวกนางก็รู้แก่ใจดีว่าการแสดงของตนสู้เซี่ยเฉียวไม่ได้
เซี่ยเฉียวยังคงมึนงงเล็กน้อย นางจิบชาไปหนึ่งที
“เซี่ยเฉียว นี่คือรางวัลของเจ้า มารับไปสิ” อาจารย์จู้อ่อนโยนเป็นพิเศษ
“เจ้าเป็นเมล็ดพันธุ์ที่ดี เพียงแต่บอบบางอ่อนแอไปหน่อย ไม่รู้ว่าจะฝึกให้แข็งแรงกว่านี้อีกนิดได้ไหม”
เซี่ยเฉียวได้ยินดังนั้นก็ยืนขึ้นด้วยใบหน้าขาวซีด ในดวงตาของนางเต็มไปด้วยถั่วเงินจานเล็กนั่น
นางเดินไปข้างหน้า
ตึง …
หลังจากเดินไปได้ไม่กี่ก้าว ดวงตาของเซี่ยเฉียวก็พร่าลาย ก่อนที่นางจะล้มลงทันทีและหมดสติอยู่บนพื้น
จ้าวเสวียนจิ่งลุกขึ้นยืนในชั่วพริบตา เขาแทบจะกระโจนข้ามไปทันทีโดยสัญชาตญาณก่อนจะนึกขึ้นมาได้ว่าไม่เหมาะสม จึงเอ่ยขึ้น “อาจารย์จู้ ยังไม่รีบพานางไป แล้วเรียกหมอหลวงอีก?”
อาจารย์จู้ยังคงสับสนมึนงงเล็กน้อย
นาง…ยังดีๆ อยู่ทำไมเป็นลมไปแล้ว!
รีบเรียกคนมา
“เซี่ยเฉียวคงไม่ใช่ว่าดีใจจนเป็นลมหรอกนะ…” คำพูดไม่เหมาะสมกับกาลเทศะดังขึ้นท่ามกลางหมู่คน
“เป็นไปได้นะ ได้ยินมาว่าเมื่อกลางวันเซี่ยเฉียวไม่มีถั่วเงินจะกินข้าว ยังไปแย่งน้องสาวของนางมาอยู่เลย น้องสาวของนางเจ้ารู้จักใช่ไหม ก็เด็กน้อยเซี่ยซี คนที่ชอบถั่วเงินเป็น
