่หนึ่ง
ผ่านไปสักพักนางก็เอ่ย “เจ้าแซ่อะไรหรือ”
“ซย่า!” ในใจซย่าหย่าอวิ๋นแข็งกร้าว
“อ๋อ” เซี่ยเฉียวพยักหน้า “จากที่ฟังเจ้าพูดมา เจ้าอยากจะย้ายไปเรือนหมู่ตันหรือ”
“แน่นอนอยู่แล้ว ใครจะไม่อยากไปล่ะ!” ซย่าหย่าอวิ๋นเอ่ย
“การจะไปเรือนหมู่ตันไม่ได้อาศัยแค่ความสามารถของตัวเองหรอกหรือ แล้วเกี่ยวอะไรกับข้าด้วยล่ะ หรือจะพูดว่า พอมีข้าอยู่ด้วยแล้วพวกเจ้าทั้งหมดก็ไม่สามารถที่จะเข้าเรียนที่เรือนหมู่ตันได้แล้ว?” เซี่ยเฉียวเอ่ยขึ้นอีก
หญิงสาวที่ชื่อมู่เสวี่ยพูดจาด้วยน้ำเสียงค่อนข้างนุมนวล นางแค่ต้องการบอกว่าจะมีการแลกเปลี่ยนกันระหว่างนักเรียน แต่ดูเหมือนจะไม่ได้บังคับ เพียงแต่คนอื่นต่างก็อยากไป เมื่อมีแต่นางที่ไม่ไปจึงดูไม่เหมาะสมอยู่บ้าง
นางก็เข้าใจได้
แต่คำพูดของซย่าหย่าอวิ๋นกลับไม่รื่นหูนัก
“แม่นางเซี่ย…” ฟังมู่เสวี่ยมองหน้าทั้งสองคนด้วยความลำบากใจก่อนจะเอ่ย “ที่จริงแล้ว…มันเป็นอย่างนี้ เวลาแต่ละเรือนต้องขอคำแนะนำระหว่างกันจะมีการให้คะแนนด้วย”
“เรือนไหนที่ได้คะแนนยอดเยี่ยมก็จะได้รับรางวัลในแต่ละเดือน” นางเอ่ยเสริม
เซี่ยเฉียวชะงักไปเมื่อได้ยินอย่างนั้น “รางวัล? ในแผ่นพับนี่ไม่ได้บอกไว้…”
อาจารย์สวีนี้เจ้าเล่ห์ไปหน่อยไหม
เมื่อเห็นท่าทางมึนงงของนาง ฟังมู่เสวี่ยก็อดยิ้มไม่ได้ “ไม่ได้เขียนไว้หรอก รางวัลเยอะมากทีเดียวล่ะ”
“แม่นางเซี่ยก็รู้นี่ว่าค่าเล่าเรียนของสำนักศึกษาค่อนข้างสูง ในเรื่องต่างๆ ก็ต้อ
