้มีสีหน้ายินดีใดๆ นางเอ่ยเรียบๆ “ไม่ใช่เจ้าค่ะ คุณหนูใหญ่ให้ท่านไปขุดบ่อน้ำ”
“???” เซี่ยผิงกั่งหนังตากระตุกทันที
“คุณชายใหญ่เพิ่งกลับมา จะให้ไปทำงานหนักแบบนั้นได้อย่างไร” หยวนหรงรีบเอ่ยทำตัวราวกับสุนัขรับใช้
“คุณหนูใหญ่เตรียมเครื่องมือเอาไว้หมดแล้ว” แม่เฒ่าฟังเอ่ยอีก
เอาจริงหรือนี่?
ความจริงแล้วเซี่ยผิงกั่งหิวเล็กน้อย แต่เมื่อมาคิดๆ ดูให้ดี น้องสาวคนโตของเขาน่าจะไม่ได้รับความเป็นธรรม คงต้องการให้เขาไปหนุนหลังให้
จึงเอ่ย “งั้นก็ได้ ข้าไปขุดเอง”
“คุณชายใหญ่?” พ่อบ้านตะลึงงัน
“ไปเรียกคนมาเพิ่มอีกสักสองสามคน ตอนนี้ฟ้ายังไม่ทันมืด ทำงานข้ามคืนกัน” เซี่ยผิงกั่งเหลือบมองหยวนหรงด้วยสีหน้าไม่พอใจ
พ่อบ้านที่ท่านพ่อซื่อบื้อเลือกมาช่างไม่รู้จักแยกแยะเอาเสียเลย
ตอนที่หยวนหรงอยู่ในค่ายได้เคยทำผลงานใหญ่ครั้งหนึ่ง ต่อมาได้รับตำแหน่งขุนนาง แต่เขาไม่มีความสามารถพอที่จะไต่เต้าขึ้นไปสูงกว่านี้ได้ บวกกับที่เขามีความภักดีต่อท่านพ่อของตน จึงได้อยู่ทำงานที่บ้านนี้
เซี่ยผิงกั่งพับแขนเสื้อขึ้นและเดินไปที่เรือนของเซี่ยเฉียว
ขณะนั้นเซี่ยเฉียวนั่งอยู่ในเรือนของนาง
ในมือของนางถือพัดขนนกไว้ อีกมือถือหนังสือ ท้องฟ้าภายนอกยังไม่ทันมืด แต่ข้างกายนางก็จุดโคมไฟไว้แล้ว ไก่ตัวใหญ่หมอบอยู่ข้างเท้านาง ดูแล้วให้ความรู้สึกผ่อนคลายสบายใจอยู่ไม่น้อย
ไม่เหมือนกับว่านางกำลังโกรธอะไร
เซี่ยผิงกั่งเดินเข้ามาแล้วก็ไม่ได้รบกวนอะไรน
