เร็ว
“ไม่มากหรอก” ไม่ได้จ่ายน่ะ
หลูซื่ออดยิ้มเยาะในใจไม่ได้
ผลงานของปรมาจารย์นี้ไม่ใช่หินจากเหมืองหยกนั่น ที่จะหยิบขึ้นมาโดยไม่ได้ตั้งใจแล้วจะพบเจอของดีที่ประเมินค่าได้อย่างนี้
นังหนูคนนี้โง่หรือเปล่า?
เผยหว่านเย่ว์กลับแอบดึงแขนเสื้อของหลูซื่อ
หลูซื่อมองนางอย่างงุนงง แต่แล้วก็ได้ยินนางเอ่ย “ภาพวาดนี้ของพี่หญิงอาจจะเป็นของจริงก็ได้! ท่านพ่อไม่รู้อะไร พี่หญิงอยู่ที่อวิ๋นจิงเป็นที่รักของทุกคน พอได้ยินว่าพี่หญิงจะกลับมาเหมืองหลวง หลายคนก็รีบเอาของมาให้พี่หญิง คงไม่มีใครเอาของปลอมมาขายให้นางหรอก อีกอย่าง… ข้าเคยได้ยินมาว่าปรมาจารย์อวิ๋นเวยก็เป็นคนอวิ๋นจิง เป็นไปได้มากว่าที่นั่นอาจจะมีชิ้นงานจริงๆ เป็นจำนวนมากก็ได้”
“อย่างนั้นหรือ” เซี่ยหนิวซานชะงักไป
เขาไม่รู้ว่าปรมาจารย์อวิ๋นเวยเป็นคนที่ไหน
หลูซื่อเองก็เข้าใจแล้ว
นางไม่สนหรอกว่ามันจะเป็นของจริงหรือของปลอม หากนางไม่ต้องออกเงิน ของนี่ก็ถือว่าเป็นของดี!
“ในเมื่อเฉียวเอ๋อร์นำออกมาแล้ว มันจะต้องเป็นของจริงแน่” หลูซื่อเอ่ย
เซี่ยหนิวซานลังเลอยู่ครู่หนึ่ง “นังหนู เจ้าแน่ใจนะว่ามันเป็นของจริง คนของสำนักศึกษาหลวงนี่ช่างจับผิดนะ ถ้ามันเป็นของปลอม พวกเขาก็ต้องพูดจาทิ่มแทงให้ระแคะระคายหูเจ้าแน่ เจ้าหน้าบางอาจจะรับไม่ไหวนะ”
“ท่านพ่อวางใจเถอะ มันเป็นของจริง” เซี่ยเฉียวหนักแน่นจริงจัง
อันที่จริงเซี่ยหนิวซานก็ยังไม่ค่อยสบายใจ แต่เซี่ยเฉียวเอ่ยอย่างจริง
