ำนักศึกษาเป็นสถานที่อันเงียบสงบ หากท่านก่นด่าผู้คนที่นี่ เราคงต้องเชิญท่านออกไป” ท่านอาจารย์เอ่ย
“ข้าด่าใครแล้วหรือ ยังไม่มีเลยนะ! ปกติข้าก็พูดจาแบบนี้แหละ ผู้ดูแลก็ยังรู้” เซี่ยหนิวซานทำไม่รู้ไม่ชี้
เซี่ยเฉียวเองก็หน้าหนาเช่นกัน
ไม่อย่างนั้น หากเปลี่ยนเป็นเด็กสาวคนอื่นเกรงว่าตอนนี้คงอายจนแทรกแผ่นดินหนีไปแล้ว
“ใต้เท้าเซี่ย ท่านมาคราวนี้เพื่อส่งเด็กสาวคนนี้เข้าเรียนหรือ” อาจารย์ท่านนั้นไม่อยากตอแยกับเขาเหมือนคนไม่มีการศึกษา
ทะเลาะไปก็ไม่ชนะอยู่ดี
“แน่นอนสิ นอกจากนางแล้วตอนนี้ก็ไม่มีใครยืนอยู่กับข้าเสียหน่อย สายตาท่านนี่…” เซี่ยหนิวซานเผลอด่าคนโดยไม่รู้ตัว แต่ก็สะกดกลั้นเอาไว้
เขาเกลียดที่สุดก็พวกนักวิชาการร่ำไรน่าเบื่อพวกนี้ เลือกปฏิบัติ กวนบาทา!
“ใต้เท้าเซี่ย ตามกฎแล้ว ไม่อนุญาตบุตรบุญธรรมหรือญาติ” มีเพียงขุนนางขั้นสามจึงจะแนะนำฝากฝังเด็กที่ไม่มีความเกี่ยวข้องทางสายเลือดได้!
“นางเป็นลูกสาวคนโตของข้า!” เซี่ยหนิวซานพ่นลมส่งเสียงเฮอะออกมาหนึ่งที
“ข้าไม่เคยได้ยินมาก่อน…หรือจะเป็นลูกอนุ? ถ้าเป็นอย่างนั้นค่าเล่าเรียนจะต้องเพิ่มเป็นสองเท่า” ท่านอาจารย์เอ่ยอีก
กับคนอื่นเขาไม่สามารถพูดเรื่องเงินๆ ทองๆ ได้ แต่ตอนนี้เขาพูดอยู่กับเซี่ยหนิวซาน
พูดเรื่องเงินจึงตรงไปตรงมาหน่อย
“ลูกอนุ? นางเป็นลูกจากภรรยาเอกของข้าต่างหาก! แต่ก่อนหน้านี้นางสุขภาพไม่ค่อยดี จึงส่งออกไปอยู่ข้างนอก เพิ่งจะรับกลับมาอยู่
