จนเพียงใดก็ยังคงมีกินมีใช้ตามฐานะ แล้วจะไม่มีปัญญาจ่ายเงินจำนวนเล็กน้อยเช่นนี้ได้อย่างไร
“ถ้าใช้เงินไม่มากก็ทำตามที่ข้าบอกเถิด” เซี่ยเฉียวถนอมคำพูดราวกับมันมีค่าดั่งทองคำ
จริงๆ แล้วนางยังต้องการโค่นต้นสาสี่สองต้นนี้ออกไปด้วย
ตามหลักแล้ว ปลูกต้นสาลี่ในสวนเป็นเรื่องที่ไม่ดีนัก แต่โชคดีที่ตำแหน่งนี้ไม่ร้ายแรง คงไม่เสียหายอะไร อีกทั้งพี่ชายใหญ่เป็นผู้เลือก จำต้องเก็บเอาไว้
พ่อบ้านรู้สึกอึดอัดไม่น้อย แต่ไม่ได้พูดอะไรอีก เมื่อไร้ซึ่งทางเลือกจึงได้แต่พยักหน้าทำตาม
“เจ้าติดตามพ่อข้ามาเนิ่นนาน แล้วเคยได้เห็นแม่ข้าหรือไม่” เซี่ยเฉียวเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล
“ในตอนที่ข้าติดตามนายท่าน ฮูหยินใหญ่ก็สิ้นชีวิตแล้ว เวลานั้นฮูหยินคนที่สองก็อยู่ที่นั่นด้วย” พ่อบ้านกล่าว
ฮูหยินคนที่สอง?
แม้ว่าเซี่ยเฉียวจะไม่ได้กลับบ้านมาหลายปีแล้ว แต่นางก็รู้เรื่องตระกูลเซี่ยเป็นอย่างดี
หลินซื่อ ฮูหยินคนที่สอง เป็นมารดาแท้ๆ ของพี่น้องสองคนของนาง หลังจากที่แม่ของนางตายไป หญิงผู้นี้ก็ถูกพ่อของนางลักตัวขึ้นเขามากลายเป็นฮูหยินยาจ้าย[1] นางถูกท่านพ่อทุบตีบ่อยครั้งจึงหายตัวไปหลังจากให้กำเนิดลูกแฝดได้ไม่นาน
[1] ฮูหยินยาจ้าย ชื่อเรียกของภรรยาที่เป็นเมียหัวหน้าโจร
