งานไปได้ไม่เท่าไร เซี่ยเฉียวก็ลงจากรถมา
พ่อบ้านตกตะลึงไป
“ท่าน…คือคุณหนูใหญ่หรือขอรับ” พ่อบ้านนึกขึ้นได้ในทันที
เมื่อครู่ก็คิดว่าแปลกที่มีหญิงผู้เดียวอยู่ข้างกายฮูหยิน ดังนั้นเขาจึงไม่ได้ถามว่านางคือคุณหนูใหญ่หรือคุณหนูเผย เพราะเกรงว่าหากเรียกผิดไปอาจทำให้หลูซื่อไม่พอใจเอาได้
หลูซื่อลืมเซี่ยเฉียวไปเสียสนิท
เมื่อเป็นเช่นนั้น จึงลืมการเปิดตัวนางไปด้วย
เมื่อพ่อบ้านเอ่ยถาม สีหน้าหลูซื่อจึงเปลี่ยนไป “เฉียวเอ๋อร์ นี่คือพ่อบ้านหยวนหรง คนเก่าแก่ที่ติดตามนายท่านมา หากเจ้าต้องการสิ่งใดขอเพียงบอกกับเขา”
“หยวนหรงยินดีที่ได้พบคุณหนูใหญ่ขอรับ” พ่อบ้านลอบมองเซี่ยเฉียวด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย จากนั้นเลิกคิ้วขึ้น พูดเสียงเรียบว่า “เรือนของคุณหนูใหญ่พร้อมแล้ว ข้าจะพาท่านไปขอรับ”
เซี่ยเฉียวพยักหน้าให้เล็กน้อย
ทุกคนต่างสงสัยใคร่รู้เกี่ยวกับคุณหนูใหญ่ผู้นี้ไม่น้อย และอดไม่ได้ที่จะพากันแอบมองอีกชั่วครู่
ทุกคนตื่นเต้นมาก
ได้ยินมาว่าคุณหนูใหญ่ที่เติบโตมาจากข้างนอกกำลังจะกลับมาบ้านแล้ว บ่าวรับใช้ทุกคนในตระกูลเซี่ยต่างอยากรู้อยากเห็นเรื่องของนาง
พวกเขาทั้งหมดรู้ว่าคุณหนูใหญ่และคุณชายใหญ่เป็นพี่น้องมารดาเดียวกัน ดังนั้นพวกเขาจึงคิดว่ารูปโฉมของคุณหนูใหญ่คงไม่งดงามเท่าใดนัก
คาดไม่ถึงเลยว่าจะหน้าตาดีแบบนี้!
