ตอนที่ 32 ทนไม่ได้
ดวงตาของจ้าวเสวียนจิ่งเป็นประกาย
หากที่นั่นเป็นที่ซ่อนของจริงๆ แน่นอนว่าคนส่วนใหญ่คงหาไม่เจอ
“ขอบใจแม่นางมาก” จ้าวเสวียนจิ่งพูดอย่างตรงไปตรงมา “ข้าจำได้ แม่นางเคยพูดว่าอยากให้ช่วยฝังศพ เช่นนั้นข้าจะอยู่ช่วยจนจบพิธีเซ่นไหว้แล้วจึงค่อยออกไปตามหาของ”
“ดีเลยเจ้าค่ะ” เซี่ยเฉียวพยักหน้า “เช่นนั้นไปซื้อเครื่องเซ่นหมิงหยวนเป่า[1]แล้วเผาไปให้ด้วย เขาน่าจะชอบ”
ใครบ้างจะไม่ชอบเงิน คนเป็นยังเสน่หาต่อเงิน คนตายก็ย่อมเสน่หาต่อเงินเช่นกัน!
เปลือกตาของจ้าวเสวียนจิ่งเขม่นเล็กน้อย
“เขา?”
“เป็นไปได้ไหมว่าแม่นาง…สัมผัสถึงวิญญาณได้” จ้าวเสวียนจิ่งรู้สึกเย็นยะเยือกไปทั่วทั้งแผ่นหลัง
“ไยคุณชายยังกลัวอยู่อีกเล่า…ข้า…ขี้ขลาดจะตาย คงทนไมได้หรอก…แค่กๆ” เซี่ยเฉียวขมวดคิ้วเข้าหากัน
ผู้คนรอบๆ จ้าวเสวียนจิ่งต่างถอนหายใจด้วยความโล่งอก
พวกเขาย่อมมองไม่เห็นอะไร
ในขณะนั้นเอง เซี่ยเฉียวเหลือบมองไปยังด้านข้างที่ว่างเปล่า สายตาของนางคล้ายกับว่ากำลังมองอะไรบางอย่างอยู่
ทุกคนเกร็งตัวทันที ทันใดนั้นก็มีสายลมเย็นพัดวูบขึ้นไปด้านบน
“ถ้าจะออกไป อย่าลืมเรียกข้าด้วย” เซี่ยเฉียวเอ่ย พร้อมกับลุกขึ้นขอตัวลา
จ้าวเสวียนจิ่งขมวดคิ้ว ใบหน้าของเขาดูสงบนิ่งมาก
องครักษ์โจวทนไม่ไหวอีกต่อไป เปลือกตาของเขากระตุกถี่ๆ “คุณชาย…”
“ตัวตรงไม่หวั่นเงาเฉ”[2]
“ไม่ได้กระทำเรื่องผิดมโนธรรม ย่อมไม่กลัวผีสางเคาะประตู” จ้าวเสวียนจิ่งพ
