ะมีเลือดฝาดแล้ว” องครักษ์โจวอดพูดขึ้นมาไม่ได้
จ้าวเสวียนจิ่งเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย
สีหน้านางดูดีขึ้นจริงๆ แต่หากจะกล่าวว่า…ดูซีดเซียวก็ยังคงซีดเซียวอยู่เช่นเดิม
“ยกเว้นท่าน ทุกคนต้องมาช่วยกันกลบดิน” เซี่ยเฉียวเหลือบมองจ้าวเสวียนจิ่งเล็กน้อย
“เหตุใดถึงยกเว้นข้า” จ้าวเสวียนจิ่งถาม
“สถานะของคุณชายไม่เหมาะ” เซี่ยเฉียวกล่าว “เขาจะไม่สามารถทนได้ ถ้าท่านเป็นผู้กลบดินฝัง”
จ้าวเสวียนจิ่งชะงักไป
ตอนนี้เขาสงสัยว่าหญิงสาวผู้นี้จะรู้ตัวตนของเขาแล้ว
แต่หากนางรู้ ท่าทางของนางก็ดูนิ่งเฉยเกินไป แม้ว่าจะมีท่าทีเคารพเขาอย่างมาก แต่สายตาของนางกลับไร้ซึ่งความหวั่นเกรง ใช้สายตาแบบเดียวกันกับตอนที่มองผู้อื่น
ใช้เวลาไม่นานทุกอย่างก็เสร็จสิ้น
ถึงเวลาที่จ้าวเสวียนจิ่งและคนของเขาต้องจากไป แต่ก่อนที่จะจากไป เขาก็เอ่ยขึ้นด้วยท่าทีลังเลเล็กน้อย
“แม่นางเซี่ย มีอะไรจะบอกข้าเพิ่มเติมอีกหรือไม่” จ้าวเสวียนจิ่งถาม
คงเป็นการดีหากหญิงสาวผู้นี้ไปกับเขาด้วย
“ไม่มี ไม่มีอะไรแล้วจริงๆ คราวนี้ข้าไม่ได้ปิดบังแล้วเจ้าค่ะ” เซี่ยเฉียวส่ายหัวทันที
[1] เครื่องเซ่นหมิงหยวนเป่า เครื่องบูชา ของมีค่าให้สิ่งศักดิ์สิทธิ์ หรือของไหว้ดวงวิญญาณของคนที่เรานับถือ
[2] ตัวตรงไม่หวั่นเงาเฉ คนผู้หนึ่งถ้ายืนได้ตรงแน่ว เงาก็จะไม่เอียง มักใช้อุปมาว่า หากทำสิ่งใดด้วยความซื่อสัตย์สุจริต ก็ไม่ต้องกลัวอะไรทั้งสิ้น วาทะของท่านมหาเสนาบดีของมองโกล นามว่าฉ
