ของด่านเคราะห์สวรรค์หรอกนะ
เขาหลับตาฝึกพลังต่อ ระยะนี้ฮ่องเต้ส่งสมุนไพรมาให้ไม่น้อย ในจำนวนนั้นมีของที่อาณาจักรอื่นถวายมาให้ด้วย สิ่งเหล่านั้นทำให้เขาหลอมโอสถได้มากมาย ประหยัดเวลาฝึกฝนไปได้ไม่น้อย เขาใกล้จะเลื่อนชั้นมากแล้ว!
การอพยพของเชียวปู่ขู่คลื่นทะเลสาดกระทบชายฝั่ง ณ โรงเตี้ยมแห่งหนึ่งตรงจุดเชื่อมต่อระหว่างหาดทรายกับผืนป่า มีโต๊ะอยู่ห้าตัว โต๊ะสองตัวในนั้นมีชาวประมงกำลังพักผ่อนอยู่ ส่วนอีกโต๊ะหนึ่งมีชาวยุทธ์กำลังนั่งร่ำสุรากันอยู่สองคน พวกเขาก็คือเพิ่งชิวเหอกับเชียวปู่ขู่ บุตรชายของเชียวเต้าเทียนประมุขหอมังกรมหายานนั่นเอง
“ตัดสินใจดีแล้วหรือ” เพิ่งชิวเหอวางจอกสุราลงแล้วถาม
เชียวปู่ขู่ก้มหน้าก้มตาดื่มสุรา เขาดื่มติดกันไปสามจอกถึงยอมเปิดปากเอ่ยว่า “ไม่จำเป็นต้องลังเลอีกต่อไปแล้ว ข้าไม่มีทางเลือก”
เพิ่งชิวเหอเงียบไป เชียวปู่ขู่กวักมือให้เสี่ยวเออร์ยกสุรามาอีกสามไห เพิ่งชิวเหอถอนหายใจ “ผู้คนต่างคิดว่ามรรคาจารย์เป็นตาเฒ่าหงเหงือก แต่ไม่รู้ว่าแท้จริงเขาเพิ่งจะอายุเจ็ดสิบปี ระดับขั้นเท่าเขาย่อมคอยพิทักษ์ต้าจิ่งได้อีกนับร้อยปี อยู่ที่นี่ต่อไปไร้ความหมายจริงๆ ได้ยินมาว่าฮ่องเต้รัชสมัยนี้กำลังขยายกองกำลังองครักษ์ชุดขาวอยู่ บางทีอาจเพื่อจัดการกับหอมังกรมหายาน เจ้าสมควรจากไปจริงๆ แต่เหตุใดต้องมุ่งหน้าไปยังโพ้นทะเลด้วยเล่า”
ทะเลทางใต้ของต้าจิ่งเป็นเขตต้องห้าม ชาวบ้านกล้าจับปลาแต่เฉพาะบริเว
