อีกหน่อยชีวิตคงจะลำบากน่าดู
ยังดีที่มีเด็กสองคนที่พอจะคุมได้
“ท่านแม่ ข้า…อยากดูข้างในหีบห่อนั้นของพี่หญิง” เผยหว่านเย่ว์ลังเลที่จะพูดอยู่บ้าง
หลูซื่อมองนางด้วยความประหลาดใจ
“ก็คงเป็นแค่ข้าวของแปลกๆ จะไปสนใจทำไมกัน” หลูซื่อถาม
“ข้าแค่คิดว่านางเป็นคนแปลกๆ แล้วนางก็ไม่ได้ใส่ใจของในตะกร้าไม่ไผ่เท่าของในหีบห่อนั้น ไม่รู้ซ่อนอะไรเอาไว้ ข้าหวังว่าคงจะไม่ใช่ของที่ละเมิดกฎบ้านเมือง” เผยหว่านเย่ว์กล่าวอย่างเคร่งเครียด
ที่นี่นั้นเต็มไปด้วยหยก และการขุดหยกก็มีความเข้มงวดมาก
คำพูดของเผยหว่านเย่ว์จึงเหมือนเป็นการบอกกับหลูซื่อว่า ในหีบห่อของเซี่ยเฉียวคือหยกเนื้อดีที่จะครอบครองไว้ไม่ได้!
หัวใจของหลูซื่อเต้นระรัว
“นางคงไม่กล้าขนาดนั้นหรอก?” หลูซื่อพูดด้วยความตกใจ
“แต่พี่หญิงปิดบังไว้ เห็นได้ชัดว่าไม่ต้องการให้ใครเห็น ถ้าไม่ใช่ของต้องห้ามแล้วจะเป็นอะไรได้อีก?” เผยหว่านเย่ว์กล่าวต่ออีกว่า “รอให้พี่หญิงกลับมา ค่อยถามนางดูเถิด”
“ถ้าเป็นของต้องห้ามจริง นางจะยอมรับหรือ” หลูซื่อหนักใจ ครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่
ไม่นานจากนั้น ก็หันไปจับมือเผยหว่านเย่ว์ “เจ้ากับแม่เข้าไปดูด้วยกัน หากเป็นของต้องห้ามก็ต้องรีบจัดการ หากไม่ใช่ของต้องห้ามก็ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น”
“แล้วพี่หญิงจะโกรธไหม” เผยหว่านเย่ว์ถาม
“หากเป็นของต้องห้ามจริงๆ โกรธก็ต้องยอม พ่อของนางเคยเป็นโจรมาก่อน เชื้อย่อมไม่ทิ้งแถว หากเราติดร่างแหไปด้วย ตระกู
