ิงๆ ก่อนอื่นต้องรักษาจิตใจให้สงบหน่อย
องครักษ์โจวพอจะรู้กฎอยู่บ้าง จึงจ่ายค่าครูสำหรับการทำนายชะตา
มอบเหรียญทองแดงยี่สิบเหรียญให้
เซี่ยเฉียวไม่ได้นึกรังเกียจอะไร รับเงินค่าครูมาโดยดี
ยันต์คุ้มครองช่วยผ่อนหนักให้เป็นเบาได้แต่แก้ไขไม่ได้ หากรับเงินมากเกินไปก็คงไม่เหมาะ ทั้งยังไม่ดีต่อการสั่งสมคุณธรรมของนาง
หลังจากมอบของให้แล้ว เซี่ยเฉียวก็ไปหาหลูซื่อและลูกสาว
มีไก่ตัวใหญ่เดินตามมา นางแบกตะกร้าไม้ไผ่ไว้บนหลัง ในมือถือหีบห่อ นางดูคล้ายผู้หลบหนีอย่างไรอย่างนั้น
หลูซื่อปรายตามองนาง รู้สึกอยากจะเป็นลมขึ้นมา
“ไม่แปลกเลยที่วันนี้ข้าจะโชคร้าย ดูท่าทางนางสิ! อย่างกับข้าทารุณนาง! ไม่นั่งรถม้ากลับลงไปเดินเอา แล้วยังไปนอนในป่ามาทั้งคืน เอาชื่อเสียงไปไว้ที่ไหนหมด อนาคตป่นปี้หมดแล้ว!” หลูซื่อโกรธมาก
วันนี้นางถูกขโมยเงิน!
หงุดหงิดมาก
“ท่านแม่ อย่าพูดอย่างนั้น นางเป็นพี่สาวคนโตของข้า ท่านดุนางเช่นนี้ คนอื่นจะคิดได้ว่าท่านแม่รักแต่ข้าไม่รักนางนะเจ้าคะ” เผยหว่านเย่ว์ปลอบประโลมหลูซื่อ “ตอนนี้เราสูญเงินไปมาก เกรงว่าคงอธิบายได้ยากตอนที่กลับไปถึง…”
หลูซื่อสีหน้าย่ำแย่ลงอีก
ไม่ใช่แค่เงินหาย?
ตอนที่ออกไปตลาดหยกเมื่อเช้า หลังจากเดินชมตลาดและเลือกซื้อหยกเล็กๆ มาสองก้อน ก็พบว่าทำกระเป๋าเงินหายไปเสียแล้ว
เงินสองร้อยตำลึงที่อัดแน่นอยู่ในกระเป๋า แล้วยังมีจี้หยกเล็กๆ ด้วย
จี้หยกนี้สามีนางเป็นผู้ให้มา มีทั้งหมดสองช
