ิ่งเอ่ยออกมาได้ค าเดียวก็ถูกหนานอวี่ยกมือขึ้นท าเป็นสัญญาณให้เงียบเสียงหนานอวี่ดูมีความเฉียบขาดมากกว่าเมื่อหกปีก่อน ทั้งยังดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้นมาก แต่ความชอบธรรมอันยิ่งใหญ่ของเขายังคงมีอยู่เหมือนเดิม“เรียกข้าว่านายท่านสามก็พอ”โม่จิ่วเยี่ยกับเฮ่อจือหร่านมองหน้ากันแล้วยิ้ม“นายท่านสามมาถึงซีเป่ยตั้งแต่เมื่อไหร่กัน ท าไมไม่แจ้งให้พวกข้าสามีภรรยาไปต้อนรับเล่า?”
หนานอวี่โบกพัดในมือ ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม“ข้าเพิ่งมาถึงวันนี้เอง ตั้งใจว่าจะเดินเล่นที่ถนนการค้าที่มีชื่อเสียงที่สุดของต้าซุ่นก่อน ไม่คิดว่าจะได้พบกับท่านทั้งสอง”เมื่อพูดถึงถนนการค้า ดวงตาของเฮ่อจือหร่านเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ นี่คือสิ่งที่นางทุ่มเทแรงกายแรงใจมากมายเพื่อสร้างขึ้นมา“นายท่านสามคิดว่าถนนการค้าแห่งนี้เป็นอย่างไรบ้าง?”
