พวกเขายิ่งรู้สึกเหมือนเดินบนพื้นน ้าแข็งบางพวกเขากลัวว่าวันใดวันหนึ่งต้าซุ่นจะลงมือ โยนสายฟ้าสวรรค์ใส่พวกเขา ไม่เพียงกองทัพของพวกเขาเท่านั้น แม้แต่ทั่วทั้งหนานเจียงก็อาจถูกถล่มจนราบเป็นหน้ากลองข่าวนี้ถูกรับรู้มานานแล้ว เพราะหนานเจียงไม่มีเสี่ยวไป๋คอยส่งข่าวอย่างทันท่วงที่ เฮ่อจือหร่านเดาว่าด้วยนิสัยของบุรุษสกุลโม่ หากไม่รุกไล่ต่อจนส าเร็จลุล่วงคงเป็นไปไม่ได้แต่ที่นางไม่รู้ก็คือพี่ห้าน ากองก าลังใหญ่บุกเข้าเมืองหลวงของหนานเจียงไปแล้ว ไม่เปิดโอกาสให้จักรพรรดิหนานเจียงขอเจรจาสงบศึกที่นั่นเคยเป็นฝันร้ายของพี่น้องสกุลโม่ บัดนี้กลับกลายเป็นฝันร้ายของผู้มีอ านาจแห่งดินแดนหนานเจียงไปเสียแล้ว
ส่วนโม่จิ่วเยี่ย เขามีแผนการบางอย่างในใจเกี่ยวกับการขอสงบศึกของชนเผ่าหมานอี๋ อย่างไรก็ตาม เรื่องเช่นนี้ตามธรรมเนียมแล้วต้องรายงานต่อราชส านัก และสุดท้ายก็ขึ้นอยู่กับการตัดสินใจขององค์จักรพรรดิเมื่อโม่จิ่วเยี่ยได้รับจดหมายขอสงบศึก เขาก็ให้เสี่ยวไป๋น าส่งเมืองหลวงในคืนนั้นทันที่ ขณะที่ได้รับจดหมายขอสงบศึกที่เสี่ยวไป๋ส่งมา ทางหนานอวี่ก็ได้รับรายงานสงครามที่โม่จงหยวนสั่งให้คนขี่ม้าเร็วส่งมาจากทางใต้เช่นกันส าหรับหนานเจียงนั้น หนานอวี่และคนสกุลโม่ต่างก็เกลียดชังเช่นเดียวกันโดยเฉพาะชาวหนานเจียงที่เชี่ยวชาญการใช้พิษและมนต์ด า สิ่งอันตรายเหล่านี้แทบจะหาทางป้องกันไม่ได้ตอนแรกเขาได้ยินหนานรุ่ยเล่าว่า ชาวหนานเจีย
