โม่จิ่วเยี่ยกล่าวลาพี่ชายทั้งสอง แล้วพาเฮ่อจือหร่านมุ่งหน้าไปยังหมู่บ้านซีหลิ่งเมื่อกลับถึงบ้าน ข้อความที่เพิ่งพูดไปเมื่อครู่ย่อมต้องอธิบายให้คนในครอบครัวฟังอย่างชัดเจนอีกครั้งเป็นไปตามที่โม่จิ่วเยี่ยคาดการณ์ไว้ ไม่มีใครในบ้านคัดค้านการกระท าของเขาโดยเฉพาะโม่ฉิงซึ่งอุทิศตนรับใช้ราชส านักมาเกือบทั้งชีวิต แม้จะผิดหวังกับความอยุติธรรมที่สกุลโม่ได้รับ แต่จิตใจที่ปรารถนาจะรับใช้ราชส านักก็ไม่เคยหมดไปแต่เดิมคิดว่าการที่ครอบครัวได้อยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันก็เป็นเรื่องที่ดีแล้ว ทั้งต าแหน่งและลาภยศล้วนเป็นสิ่งที่ไม่จีรังแต่นับตั้งแต่มีหลานชายคนโต ในใจของเขาก็เริ่มสั่นคลอนด้วยความคิดของคนรุ่นเก่าที่ฝังอยู่ในตัว เขาคิดเสมอว่าทายาทของสกุลโม่ โดยเฉพาะหลานชายคนโตไม่ควรจะอยู่อย่างไร้ชื่อเสียงเช่นนี้ตอนนี้ดีแล้ว โม่จิ่วเยี่ยตกลงรับต าแหน่งอ๋องตะวันตกจากหนานอวี่ ไม่เพียงจะสืบทอดต าแหน่งได้ แต่ยังมีเขตปกครองเป็นของตัวเองด้วย
ส าหรับโม่ฉิงแล้ว นี่เป็นสิ่งที่สมบูรณ์แบบอย่างยิ่งพวกเขาทั้งครอบครัวไม่เพียงสามารถอยู่พร้อมหน้าพร้อมตาในซีเป่ยต่อไปได้ แต่ยังจัดการเรื่องต าแหน่งขุนนางในอนาคตของจู้เอ๋อร์ได้อีกด้วยฮูหยินผู้เฒ่าก็เช่นเดียวกัน แม้จะไม่ได้คิดมากเหมือนโม่ฉิง แต่นางก็หมายมั่นแค่ว่าหลานชายสุดที่รักของนางจะสามารถสืบทอดกิจการของบิดาได้ในอนาคต ซึ่งนี่ถือเป็นเกียรติยศยิ่งใหญ่ไม่น้อยพี่สะใภ้ทั้งหลายยิ่งรู้
