ินก็พลาดท่า อาจกล่าวได้ว่าความโกรธเคืองที่มีอยู่เดิมนั้นหายวับไปกับตานางดึงเฮ่อจือหร่านมาส ารวจขึ้นลง น ้าตาไหลลงมาอย่างควบคุมไม่ได้
“เด็กคนนี้ โตเป็นผู้ใหญ่แล้วจริง ๆ แม้แต่ค าพูดของแม่ก็ไม่ฟังเมืองหลวงเป็นสถานที่อันตรายเพียงนั้น เจ้าเป็นสตรีไปที่นั่นจะท าอะไรได้…”เฮ่อจือหร่านไปจากซีเป่ยมาเป็นเวลาหนึ่งเดือน พลันได้ยินมารดาบ่นว่า ในใจก็รู้สึกอบอุ่นขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูกมารดาคนนี้แม้จะชอบบ่นไปบ้าง แต่นางก็รักและเอ็นดูบุตรสาวของตนอย่างแท้จริงความรักของครอบครัวเช่นนี้เป็นสิ่งที่เฮ่อจือหร่านในชาติก่อนได้แต่มองไม่อาจเอื้อมถึง“ท่านแม่ ท่านดูสิ ข้ากลับมาอย่างปลอดภัยไม่ใช่หรือ”เพื่อพิสูจน์ว่าตนไม่ได้รับบาดเจ็บแม้แต่น้อย เฮ่อจือหร่านจึงตั้งใจหมุนตัวต่อหน้าเฮ่อฮูหยินให้อีกฝ่ายเห็นเฮ่อฮูหยินรู้สึกจนปัญญากับเรื่องนี้ ใครจะท าอะไรได้ในเมื่อนี่คือบุตรสาวของนาง!“เจ้าช่างไร้น ้าใจนัก ท าให้ข้าต้องเป็นห่วงเจ้ามานาน”พูดพลางชี้ไปยังเด็กน้อยสองคนที่ก าลังหลับสนิทอยู่บนเตียง“เจ้าช่างใจร้ายเหลือเกิน กล้าทิ้งลูกน้อยทั้งสองคนไว้แล้วออกไปเที่ยวเล่น เจ้าไม่คิดถึงพวกเขาบ้างหรือ?”จะไม่คิดถึงได้อย่างไร?
เฮ่อจือหร่านไม่รู้ว่านางพร ่าบอกโม่จิ่วเยี่ยกี่ครั้งกี่หนแล้วว่านางคิดถึงลูกน้อยมากแค่ไหนหากไม่ใช่เพราะมารดาคอยรั้งนางไว้ตลอด นางคงจะวิ่งเข้าไปกอดลูกน้อยสองคนที่ท าให้นางคิดถึงทั้งวันทั้งคืนไปนานแล้วตอนนี้เฮ่อจือ
