รองที่หนานอวี่จัดเตรียมไว้ให้พวกเขาพักผ่อนและรอคอยภายในวังหลวงเฟ่ยหนานอวี่สั่งให้ผู้ใต้บังคับบัญชาน าทุกคนในวังมารวมตัวกันรวมถึงหยวนกุ้ยเฟยและจักรพรรดิซุ่นอู่ที่อุ้มองค์ชายสี่อยู่ด้วยเฮ่อจือหร่านกับโม่จิ่วเยี่ยพาองค์ชายสี่ไปส่งที่ต าหนักของหยวนกุ้ยเฟยไม่นาน เด็กน้อยก็ตื่นขึ้นมาประโยคแรกที่เขาพูดเมื่อเห็นจักรพรรดิซุ่นอู่คือ “เสด็จพ่อ แม้พระองค์จะสังหารข้า ข้าก็จะไม่ยอมรับหญิงชั่วร้ายผู้นั้นเป็นมารดา”
ค าพูดนี้เหมือนเข็มแทงเข้าไปในหัวใจของจักรพรรดิซุ่นอู่เมื่อนึกย้อนถึงสิ่งที่ตนเองเคยท ามา ทั้งหมดนั้นยังสู้เด็กน้อยอายุเพียงไม่กี่ปีไม่ได้ตลอดหลายปีที่ผ่านมา คนที่นอนเคียงข้างเขากลับเป็นหมาป่าที่มีความทะเยอทะยานเช่นนี้ถึงอย่างไรก็เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของตน อีกทั้งก็ไม่ได้ชอบหนานฉีและหนานรุ่ยมากนัก หากไม่เป็นเช่นนั้น เขาคงไม่ยอมให้จักรพรรดินีรับองค์ชายสี่มาเลี้ยงดูเดิมทีเขาเคยคิดว่าองค์ชายสี่ได้รับการสั่งสอนจากจักรพรรดินีโดยตรง หากวันหน้าความรู้และกลยุทธ์ของเขาเหนือกว่าหนานฉีนั่นจะไม่เป็นโชคดีของต้าซุ่นหรอกหรือ?ใครจะรู้ว่าการที่จักรพรรดินีรับเลี้ยงองค์ชายสี่นั้น แท้จริงแล้วเป็นไปเพื่อตระกูลเซวีย ตลอดหลายปีมานี้นางไม่เคยสนใจดูแลเด็กคนนี้เลย ส่งผลให้เด็กน้อยต้องทนทุกข์ทรมานในมือของสตรีใจร้ายผู้นั้นเมื่อนึกถึงเรื่องเหล่านี้ จักรพรรดิซุ่นอู่ก็อดรู้สึกสงสารองค์ชายสี่ไม่ได้เมื่อกองก าลังใหญ่มา
