งอย่ำงยิ่งกับความสามารถขององค์ชายหนานรุ่ยและองค์ชายหนานฉี”“พระองค์หวังว่าข้าจะใช้ความสามารถของตนเอง สนับสนุนองค์ชายสี่อย่ำงเต็มที่ บ่มเพำะให้เขำเป็นรัชทำยาทที่เหมาะสม”“เพียงเพราะองค์จักรพรรดิผิดหวังในตัวองค์ชายทั้งสอง เมื่อพระวรกำยไม่สู้ดีจึงทรงกำชับข้าและองค์จักรพรรดินีเป็นพิเศษว่า ในยามที่ต้องเฝ้ำดูแล ไม่จำเป็นต้องให้องค์ชายทั้งสองมา ให้พวกท่านได้ทบทวนความไร้ความสามารถของตนเองตลอดยี่สิบกว่าปีที่ผ่านมาให้ดี”
คำพูดนี้หากเป็นความจริง อาจกล่าวได้ว่าใบหน้ำของหนานรุ่ยและหนานฉีถูกตบจนดังสนั่นไม่ต้องพูดถึงหนานรุ่ย เขำไม่ต้องการแสวงหาอานาจด้วยตัวเองแต่หนานฉีนั้นต่ำงออกไป ตั้งแต่เล็กจนโตเขำมีเพียงเป้าหมายเดียวคือการเอาชนะหนานเหิงแล้วโดดเด่นขึ้นมา กลายเป็นจักรพรรดิองค์ต่อไปของราชวงศ์ต้ำซุ่นบัดนี้อัครเสนาบดีเซวียพูดว่าเขำไร้ความสามารถต่อหน้ำผู้คนเช่นนี้ แม้ในใจจะมีความหวาดกลัวมากแค่ไหนก็ทนไม่ไหวแล้ว
