ามกลางความรู้สึกผิด นี่ก็คือการลงโทษจากสวรรค์ที่มีต่อแม่ ต่อไปแม่จะต้องรักและทะนุถนอมเจ้าให้ดี เจ้าจะให้อภัยแม่ได้หรือไม่?”เฟ่ยหนานอวี่มองหยวนกุ้ยเฟยที่ดูเศร้าโศกจนแทบขาดใจ หากบอกว่าไม่รู้สึกสะเทือนใจเลยก็คงเป็นเรื่องโกหก“กระหม่อมรู้แล้ว โปรดให้เวลากระหม่อมสักหน่อย”ให้เขาค่อย ๆ ยอมรับหวังมามาตอนนี้เข้าใจเรื่องราวทั้งหมดแล้ว นางเห็นหยวนกุ้ยเฟยยังคงร้องไห้เสียใจ จึงรีบพยุงนางไปนั่งที่ด้านข้างเพื่อปลอบประโลม
หากเอาใจเขามาใส่ใจเรา เป็นใครก็ตามที่ตกอยู่ในเหตุการณ์นี้เมื่อเกิดเรื่องเช่นนั้นขึ้น ต่อให้เป็นมารดาแท้ ๆ ของตนเองก็คงยากจะให้อภัยได้ทันที่หยวนกุ้ยเฟยเองก็เข้าใจเรื่องเหล่านี้ดี นางบอกกับตัวเองว่าในอนาคตนางจะค่อย ๆ ชดเชยให้หนานอวี่ ท าให้บุตรชายยอมรับนางจากใจจริง…เฮ่อจือหร่านมองนาฬิกาแขวนในพื้นที่มิติ แล้วเตือนว่า “เลยเวลามามากแล้ว ข้าตั้งใจจะพาองค์ชายสามออกจากวังหลวงก่อนรุ่งสาง”แม้ว่าตอนนี้จักรพรรดิซุ่นอู่จะยอมรับสถานะของหนานอวี่แล้วแต่ก็ไม่ได้แต่งตั้งให้เป็นองค์ชายเหมือนกับพวกหนานเหิง ดังนั้นเฮ่อจือหร่านจึงเรียกหนานอวี่ว่าองค์ชายสามโดยตรงหนานอวี่รู้ดีว่าการที่สามีภรรยาโม่จิ่วเยี่ยพาเขาและเฟ่ยมามาเข้าวังได้อย่างราบรื่นนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย เขาจึงไม่อาจพักอยู่ที่นี่นาน“เสด็จพ่อ ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ลูกจะไปกับพวกเขาก่อน พระองค์ต้องปกป้องตัวเองให้ดี รอลูกมาช่วยพวกพระองค์”ส่วนเฟ่ยมามา ห
