ณ จวนแห่งหนึ่งในเมืองหลวง
อวี้เหยียนอี้ฟังคำบอกเล่าจากบ่าวรับใช้จบก็โบกมือให้เขาถอยออกไป ส่วนตนเองนั่งเหม่อลอยอยู่ในศาลาหลังน้อย
“โปรยถั่วเสกทหาร…เป็นไปได้อย่างไรกัน…”
อวี้เหยียนอี้พึมพำกับตัวเอง นางมาจากสำนักหลังบัลลังก์ นางจึงรู้ว่าวรยุทธ์อันสูงส่งเป็นเช่นไร
แต่นางไม่เคยได้ยินเรื่องอย่างการโปรยถั่วเสกทหารมาก่อน!
นี่มันมหัศจรรย์พันลึกเกินไปแล้ว!
จู่ๆ นางก็รู้สึกหวาดกลัว
นางเงยหน้ามองเขามังกรผงาด นางไม่เข้าใจว่าเจียงฉางเซิงมาจากแห่งหนใดกันแน่ ยอดคนเช่นนี้ย่อมไม่ได้มาจากต้าจิ่ง แต่สิบสำนักหลังบัลลังก์เองก็ไม่เคยได้ยินข่าวบุคคลเช่นนี้จากที่ใดในแผ่นดิน เบื้องหลังของคนผู้นี้มีกองกำลังใหญ่แห่งใดซ่อนอยู่หรือไม่
หากมีกองกำลังซ่อนอยู่จริง เช่นนั้นกองกำลังแห่งนั้นหมายมาดสิ่งใดอยู่
อวี้เหยียนอี้เริ่มแต่งแต้มจินตนาการในสมอง นางคิดถึงความเป็นไปได้สารพัดอย่าง ถึงขั้นคาดเดาว่าอีกฝ่ายอาจเป็นเทพเซียนลงมาจุติบนโลกมนุษย์จริงๆ หรือไม่
ไม่ใช่แค่นาง ทุกคนที่ได้ยินเรื่องโปรยถั่วเสกทหารล้วนรู้สึกว่ามันช่างน่ามหัศจรรย์นัก
ผ่านด่านเคราะห์อสนีบาต เลี้ยงงูวิเศษ โปรยถั่วเสกทหาร รูปลักษณ์มิแก่ชรา…
ยังมีเรื่องใดอีกบ้าง
