หวังมามาเพิ่งรู้สึกตัว นางมองดูอาหารที่ไม่คุ้นเคยในมือแล้วถามว่า “สิ่งนี้ไม่ใช่อาหารส าหรับกุ้ยเฟยเหนียงเหนียงหรอกหรือ?”เฮ่อจือหร่านเห็นว่านางเข้าใจผิด จึงอธิบายว่า “สภาพร่างกายของกุ้ยเฟยเหนียงเหนียงยังไม่สามารถทานอาหารได้ทันที่ บะหมี่นี้เป็นอาหารส าหรับหวังมามา”เมื่อหวังมามาได้ยินว่ากุ้ยเฟยเหนียงเหนียงยังไม่สามารถทานอาหารได้ นางก็รู้สึกงุนงงทันที่โม่จิ่วเยี่ยไม่ต้องการให้หวังมามาอยู่ต่อและรบกวนเฮ่อจือหร่านในการรักษาหยวนกุ้ยเฟย จึงพยุงนางเดินไปที่ประตู“ฝีมือการรักษาของภรรยาข้านั้นยอดเยี่ยม หวังมามาเพียงแค่ท าตามที่นางจัดการก็พอ กินอาหารให้อิ่มแล้วไปพักผ่อนสักครู่เถิด เก็บแรงไว้ดูแลกุ้ยเฟยเหนียงเหนียง”หวังมามามีความไว้วางใจโม่จิ่วเยี่ยอย่างไร้เงื่อนไข แม้กระทั่งมากกว่า หนานฉีในอดีตเสียอีก ถึงแม้ในใจจะยังมีค าถามมากมายนางก็กลืนมันกลับไป แล้วเชื่อฟังจากไปแต่โดยดีโม่จิ่วเยี่ยปิดประตูจากด้านใน ทางฝั่งเฮ่อจือหร่านได้ใช้เข็มเงินแทงจุดหลับของหยวนกุ้ยเฟยแล้ว
“ท่านพี่ ที่นี่ไม่เหมือนที่อื่น อาจมีเหตุการณ์ไม่คาดคิดเกิดขึ้นได้ทุกเมื่อ”โม่จิ่วเยี่ยพยักหน้า “ข้าเข้าใจ เจ้าพากุ้ยเฟยเข้าไปรักษาในพื้นที่มิติเถิด ข้าจะเฝ้าอยู่ด้านนอก”เฮ่อจือหรานรู้สภาพร่างกายของหยวนกุ้ยเฟยแล้ว ยิ่งรักษาเร็วยิ่งดี หลังจากที่ตกลงกับโม่จิ่วเยี่ยแล้ว นางก็พาหยวนกุ้ยเฟยเข้าไปในมิติทันที่ร่างกายของหยวนกุ้ยเฟยขาดน ้าอย่างร
