บทที่ 511 ข้าขอฝากหร่านหร่านไว้กับเจ้า
นางหยิบห่อกระดาษเล็ก ๆ หลายห่อออกมาจากอกเสื้อแล้วเปิด ออก วางลงต่อหน้าเสนาบดีเฮ่อ
“ท่านพ่อ ท่านดูสิ่งเหล่านี้สิ พวกมันล้วนเป็ นยาสลบที่ข้าทาเอง มีสิ่งเหล่านี้อยู่ เมื่อเผชิญกับอันตรายก็สามารถรักษาชีวิตได้ อีก อย่าง แม้ข้ากับสามีจะต้องการกาจัดคนพวกนั้น แต่ก็ไม่ได้คิดจะ บุ่มบ่าม แน่นอนว่าต้องให้สาคัญกับความปลอดภัยของตนเองที่สุด”
โม่จิ่วเยี่ยก็มองจุดประสงค์ของเฮ่อจือหร่านที่พูดเช่นนี้ออก เขา จึงช่วยพูดว่า
“ท่านพ่อตา วันนี้เป็ นโอกาสที่ดีเลยนะขอรับ”
ขณะกาลังพูด เขาก็ก้มตัวลงและเริ่มค้นหาบนร่างของขันทีหลิว
ไม่นานนัก ในมือของเขาก็ปรากฏป้ ายที่คล้ายกับของที่ใช ้ตอน เข้าเมือง
“ท่านพ่อตา ด้วยป้ ายนี้ ข้าสามารถเข้าวังได้โดยไม่ต้องใช ้ความ พยายามมากนัก”
เสนาบดีเฮ่อจ้องมองโม่จิ่วเยี่ย จากแววตาอันมุ่งมั่นของอีกฝ่ าย เขาก็สามารถยืนยันได้ว่าลูกเขยไม่ได้ก าลังล้อเล่น
แม้ว่าเขาจะอยากขัดขวางแต่ก็คงไร ้ประโยชน์ ยิ่งไปกว่านั้น เขา ก็เข้าใจดีว่าหากต้องการกาจัดฝ่ ายองค์จักรพรรดินีให้หมดสิ้นไป สิ่ง แรกที่ต้องทาคือทาลายอานาจของพวกเขา
และผู้ที่จะทาลายอานาจของฝ่ ายจักรพรรดินีได้ คือจักรพรรดิ ซุ่นอู่
แต่ตอนนี้จักรพรรดิซุ่นอู่เป็ นตายร ้ายดีล้วนไม่แน่ชัด หากโม่จิ่ วเยี่ยสามารถเข้าวังไปสืบข่าวที่เป็ นประโยชน์ได้อย่างราบรื่นก็จะเป็ น
