เพื่อลดปัญหายุ่งยาก โม่จิ่วเยี่ยพาเฮ่อจือหร่านใช ้วิชาตัวเบา เหาะเหินบนหลังคาตลอดเส้นทางจนมาถึงหน้าประตูวัง
ทหารยามที่เฝ้ าประตูทุกนายล้วนมีท่าทางตื่นตัว เห็นได้ชัดว่า ล้วนผ่านการฝึกฝนมาอย่างเชี่ยวชาญ
ทั้งสองจัดการความคิดของตนเองครู่หนึ่ง พยายามทาให้ตัวเองดู เป็ นธรรมชาติมากที่สุด
โม่จิ่วเยี่ยเดินนาหน้า ส่วนเฮ่อจือหร่านก้มหน้าเดินตามหลังอย่าง ใกล้ชิด
แท้จริงแล้วโม่จิ่วเยี่ยเคยเข้าออกวังหลวงบ่อยครั้งตั้งแต่เด็ก ท่าทางและกิริยาบางอย่างเขาจึงยังสามารถเลียนแบบได้
โดยเฉพาะเมื่อสวมชุดของขันทีหลิว ขันทีหลิวเป็ นขันทีคนสนิท ของจักรพรรดินี ย่อมต้องมีต าแหน่งสูงแน่นอน
คนประเภทนี้ไม่มีความสามารถอื่นใด สิ่งที่ถนัดที่สุดก็คือการ อาศัยอานาจผู้อื่นข่มเหงคน
เมื่อคิดถึงเรื่องเหล่านี้ได้อย่างกระจ่างแจ้ง พอเดินมาถึงประตูวัง โม่จิ่วเยี่ยก็เอามือไพล่หลัง เชิดคางขึ้นเล็กน้อยให้เหมาะสมพอดี พยายามท าเสียงของตนฟังดูแหลมสูง
“เปิ ดประตู พวกข้าออกไปทาธุระให้องค์จักรพรรดินี ตอนนี้มี เรื่องสาคัญจะต้องรายงานพระองค์”
