โดยเฉพาะอย่างยิ่งนางรู ้ดีถึงนิสัยซื่อตรงของบิดา หากถึงวันที่ไม่ อาจหลีกเลี่ยงได้จริง ๆ ท่านคงเลือกที่จะตายแทนที่จะยอม ประนีประนอม
เพราะคานึงถึงจุดนี้ เฮ่อจือหร่านถึงได้ไม่สนใจคาทัดทานของเฮ่ อฮูหยินและยืนกรานที่จะติดตามโม่จิ่วเยี่ยมายังเมืองหลวง
การพูดคุยระหว่างโม่จิ่วเยี่ยกับเฟ่ ยหนานอวี่นั้น ทั้งสองฝ่ ายต่าง เข้าใจกันเป็ นอย่างดี แม้จะไม่ต้องพูดอะไรมากมาย ก็สามารถเข้าใจ ความหมายของกันและกันได้
เมื่อได้รับทราบสถานการณ์โดยคร่าวแล้ว โม่จิ่วเยี่ยจึงจูงมือ เฮ่อจือหร่านลุกขึ้นยืน
“ได้เวลาแล้ว ข้ากับภรรยาคงไม่รบกวนนานนัก อย่างช ้าสามวัน ข้าจะกลับมาหาคุณชายเฟ่ยอีกครั้ง”
“ดี ข้าจะรอคอยข่าวจากคุณชายเก้า” เฟ่ ยหนานอวี่ส่งแขกทั้ง สองไปจนถึงประตูด้านข้างที่พวกเขาเข้ามา มองร่างของทั้งสองเดิน ห่างออกไปจึงหันกลับเข้าไป
โม่จิ่วเยี่ยกับเฮ่อจือหร่านออกจากจวนตระกูลเฟ่ ย พวกเขาเดิน วนไปวนมาหลบหลีกสายตาของทหารลาดตระเวน ก่อนจะอ้อมไปยัง ลานหลังของจวนเสนาบดี
สาหรับจวนตระกูลเฟ่ ยนั้น โม่จิ่วเยี่ยคุ้นเคยดี ส่วนสภาพของ จวนเสนาบดี เฮ่อจือหร่านก็ไม่ใช่เรื่องแปลกใหม่
ทั้งสองคนพากันอ้อมไปทางด้านหลังจวน เฮ่อจือหร่านชี้ไปยัง ตาแหน่งหนึ่ง โม่จิ่วเยี่ยพานางปีนกาแพงเข้าไป
