โม่จิ่วเยี่ยลูบหลังนางเบา ๆ “ตกลง พวกเราจะไม่มีลูกอีก”หมอต าแยจ้าวได้ยินบทสนทนาของคู่สามีภรรยาหนุ่มสาว แม้ว่าไม่ควรสอดปากพูด แต่นางก็อดไม่ได้“พวกเราชาวต้าซุ่นนั้นให้ความส าคัญกับการมีลูกหลานมากมาย พวกเจ้ายังอายุน้อย ทั้งยังหน้าตาดี เด็กที่เกิดมาต้องขาวอวบอ้วนแน่นอน จะไม่มีลูกอีกสักหลายคนได้อย่างไร?”“ไม่มีแล้ว!”“ถึงตายก็ไม่มีอีกแล้ว!”สามีภรรยาทั้งสองเอ่ยออกมาเกือบจะพร้อมกันเฮ่อจือหร่านถูกความเจ็บปวดทรมานเล่นงาน ส่วนโม่จิ่วเยี่ยนั้นคิดถึงการที่จะต้องให้ภรรยาทนทุกข์ทรมานเช่นนี้อีก หัวใจของเขาก็เจ็บปวดไม่ต่างกันหมอต าแยจ้าวเห็นท่าทีของคู่สามีภรรยา จึงรีบปิดปากทันที่แต่ในใจของนางกลับบ่นอุบอิบ นางเคยเห็นสตรีที่พูดเช่นนี้มามากมาย แต่ท้ายที่สุดแล้วใครบ้างที่ไม่ยอมคลอดบุตรอีกการคลอดบุตรในสายตาของนางนั้น ก็เหมือนกับแผลเป็นหายดีแล้วก็ลืมความเจ็บปวด จะเป็นไปได้อย่างไรที่จะไม่คลอดบุตรอีก?
แม้ในใจจะพึมพ า แต่หมอต าแยจ้าวก็ไม่กล้าประมาทแม้แต่น้อยคอยสังเกตสถานการณ์ของเฮ่อจือหร่านอย่างใกล้ชิดตลอดเวลาในขณะที่เฮ่อจือหร่านเจ็บปวดจนไม่รู้จะท าอย่างไรดี หมอต าแยจ้าวก็เอ่ยปากขึ้นในที่สุด“เร็วเข้า เตรียมตัว ก าลังจะคลอดแล้ว”เมื่อได้ยินค าพูดของหมอต าแยจ้าว โม่จิ่วเยี่ยรีบถามทันที่ “ท่านป้า ตอนนี้ข้าต้องท าอะไรบ้าง”หมอต าแยจ้าวมองมือของเขาที่ยังคงถูกเฮ่อจือหร่านจับไว้“เจ้าไปอยู่เหนือศีรษะของนาง ให้นางจับเจ
