งสกุลโม่มีราคาสูงกว่าเนื้อสัตว์เสียอีก แต่นางกลับใจดีมอบให้พวกเขาผักที่แพงขนาดนี้ พวกเขาแทบไม่กล้ากินเลย…
เฮ่อจือหร่านคิดล่วงหน้าแล้วว่าชาวบ้านอาจจะเกิดความคิดที่จะน าผักไปขายในเมือง ซึ่งแน่นอนว่าจะส่งผลกระทบต่อความร่วมมือระหว่างนางกับถังหมิงรุ่ย ดังนั้น ก่อนที่ทุกคนจะจากไป นางจึงพูดให้ชัดเจนผักเหล่านี้ส่งให้พวกเขาลองชิม หากนางพบว่ามีใครน าไปขายในเมือง ต่อไปก็ไม่ต้องมาท างานที่สกุลโม่ด้วยค าเตือนของเฮ่อจือหร่านชาวบ้านแม้จะเสียดายเพียงใด ก็จะไม่น าผักไปขายในเมืองเฮ่อฮูหยินเห็นชาวบ้านกลับไปหมดแล้ว จึงเร่งเฮ่อจือหร่านว่า“หร่านหร่าน วันนี้เจ้าออกมาทั้งวันแล้ว ข้าเกรงว่าร่างกายเจ้าจะทนไม่ไหว กลับไปพักผ่อนแต่หัวค ่าเถิด”การมาซีเป่ยครั้งนี้ท าให้นางได้เปิดหูเปิดตาจริง ๆ ไม่เพียงแต่ได้กินอาหารอร่อยมากมาย ยังได้เห็นผักที่ไม่เคยเห็นมาก่อนอีกด้วยหากไม่ได้ค านึงถึงร่างกายของบุตรสาว เฮ่อฮูหยินคงไม่อยากจากไร่นาไปเลยชีวิตเช่นนี้ดีกว่าเมืองหลวงมากนัก ไม่น่าเบื่อแม้แต่น้อยเฮ่อฮูหยินถึงกับเกิดความคิดที่ไม่อยากจากที่นี่ไปเลย
วันนี้เฮ่อจือหร่านเหนื่อยกว่าปกติจริง ๆ แม้นางจะไม่ได้ท าอะไรมาก เวลาเหนื่อยก็ยังมีเก้าอี้เล็ก ๆ ที่อวี่เอ๋อร์น ามาให้นั่ง แต่กลับก็รู้สึกว่าท้องมันหนักขึ้นและเหมือนจะลดต ่าลงอย่างบอกไม่ถูกชาติก่อนแม้นางจะเป็นหมอ แต่ก็ไม่ใช่หมอสูตินรีเวช อีกทั้งยังเป็นสาวใหญ่ที่ไม่เคยแต่งงาน จึงไ
