ระมาณสิบวันเท่านั้นถูกเฮ่อฮูหยินจับมือไว้เฮ่อจือหร่านสามารถรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าฝ่ามือของนางนั้นชุ่มไปด้วยเหงื่อแล้ว“ท่านแม่ อย่าตื่นเต้นไปเลย ข้าสามารถคลอดลูกได้อย่างราบรื่นแน่นอน”เฮ่อฮูหยินแม้ว่าในใจจะรู้สึกตื่นเต้นจนแทบขาดใจ แต่นางก็ไม่อยากแสดงอารมณ์ด้านลบนี้ออกมา
“แม่ไม่ได้ตื่นเต้นหรอก จิ่วเยี่ยได้เรียนรู้วิธีท าคลอดมานานแล้วเจ้าจะต้องไม่มีปัญหาอะไรแน่นอน แม่แค่คิดว่าอีกไม่นานก็จะได้พบหน้าหลานชายสองคนแล้ว ก็เลยดีใจเกินไปเท่านั้นเอง”แม่ลูกสองคนปลอบใจซึ่งกันและกันขณะเดินกลับบ้าน โม่จิ่วเยี่ยที่ก าลังยุ่งอยู่ในไร่ได้ยินหลานเอ๋อร์บอกว่าภรรยาไม่สบาย ก็ไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น ก็รีบใช้วิชาตัวเบากลับมาหาเฮ่อจือหร่านในพริบตา“หร่านหร่าน หลานเอ๋อร์บอกว่าเจ้าไม่สบาย เจ้าไม่สบายตรงไหนหรือ?”ดูท่าทางตื่นตระหนกของเขาแล้ว ต้องบอกว่าหนักกว่าเฮ่อฮูหยินเสียอีก“ท่านพี่ อย่าตื่นตระหนกไปเลย ข้าเพียงแค่รู้สึกว่าท้องหนักลงเล็กน้อยเท่านั้น!”เฮ่อจือหร่านต้องการให้โม่จิ่วเยี่ยสงบสติอารมณ์ลง หากความรู้สึกนี้เป็นสัญญาณก่อนการคลอดจริง เขาจะได้เตรียมพร้อมล่วงหน้าทว่า ทันทีที่นางเอ่ยจบเฮ่อฮูหยินกลับไม่สามารถสงบใจได้“จิ่วเยี่ย หร่านหร่านคงจะคลอดแล้วแน่ ๆ การคลอดบุตรของสตรีนั้นเปรียบเสมือนการเดินผ่านประตูนรก เจ้าห้ามประมาทเป็นอันขาด”
จิตใจของโม่จิ่วเยี่ยที่เพิ่งสงบลงเล็กน้อยกลับเริ่มปั่นป่วนอีกครั้งเมื่อได้ยินค าพ
