กระทั่งทั้งคู่เดินมาถึงจุดที่ไม่มีใครมองเห็น โม่จิ่วเยี่ยจึงค่อย ๆ อุ้มนางขึ้นมา เขาใช้วิชาตัวเบาพาเฮ่อจือหร่านมุ่งหน้าไปยังสถานที่ที่เตรียมไว้ส าหรับเหล่าอดีตผู้ใต้บังคับบัญชาเขาไม่มีปัญหาที่จะล าบากสักหน่อย ขอเพียงแค่ไม่ท าให้ภรรยาต้องล าบากก็พอ มิฉะนั้น เขาก็ไม่รู้ว่าตัวเองจะรู้สึกผิดมากไปแค่ไหนแล้วการเดินทางราบรื่นดี โม่จิ่วเยี่ยเองก็ระมัดระวังมาก กลัวว่าภรรยาจะรู้สึกไม่สบายตัวความจริงแล้วเฮ่อจือหร่านไม่ได้บอบบางอย่างที่เขาคิด พอถึงจุดหมายปลายทางก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลยสักนิดนางไม่รู้ถึงกังวลในใจของโม่จิ่วเยี่ย ขณะก าลังเตรียมตัวเข้าไปในพื้นที่มิติและดูแอปเถาเป่า โม่จิ่วเยี่ยก็คว้ามือนางไว้“หร่านหร่าน เจ้าพักก่อนเถอะ หากรู้สึกไม่สบายตรงไหนก็บอกข้าทันที”เมื่อได้ยินเขาพูดเช่นนั้น เฮ่อจือหร่านจึงตระหนักถึงความกังวลของเขา“ข้าไม่เป็นอะไร ท่านไม่ต้องกังวลมากเช่นนั้น”พูดจบ นางก็ดึงโม่จิ่วเยี่ยเข้าไปในพื้นที่มิติด้วยกัน
เมื่อคืนทั้งสองได้เลือกบ้านส าเร็จรูปไว้หลายแบบแล้ว เหลือเพียงขึ้นเขามาดูความลาดเอียงของพื้นที่ก่อนแล้วค่อยจะตัดสินใจซื้อแบบไหนต้องยอมรับว่า ต าแหน่งนี้เหมาะสมมากส าหรับการจัดวางบ้านเคลื่อนที่เหล่านี้เนื่องจากที่นี่เป็นหุบเขา มีพื้นที่ราบกว้างใหญ่ ไม่เพียงเท่านั้นยังมีล าธารที่เกิดจากน ้าตกบนภูเขาไม่ไกลไหลผ่านอีกด้วยแม้เฮ่อจือหร่านจะแค่มองแวบเดียวก่อนเข้าไปในพื้นที่มิติ แ
