ไม่มีผงคันติดตัว จึงต้องลองใช้วิธีเดิมโม่ชูหานเห็นน้องชายเข้าไปหานักฆ่าทั้งสองแต่ยังไม่ยอมลงมือจึงหยิบมีดสั้นจากเอวแล้วเดินเข้าไป“น้องเก้า ให้ข้าจัดการเอง”ในขณะพูด มีดสั้นของโม่ชูหานก็ตัดหูของนักฆ่าคนหนึ่งแล้วพวกนักฆ่ายังไม่ทันรู้ตัวว่าเกิดอะไรขึ้น ก็รู้สึกเย็นวาบที่ใบหู ไม่นานก็ตามมาด้วยความเจ็บปวดแสนสาหัสเมื่อมองไปที่พื้นตรงหน้า หูข้างหนึ่งของเขาก็นอนนิ่งอยู่ตรงนั้น“ฆ่าข้าเลยสิ ข้าจะไม่พูดอะไรทั้งนั้น”เสียงของเขาเพิ่งจบลง มีดสั้นของโม่ชูหานก็เคลื่อนไหวอีกครั้งตัดหูอีกข้างของเขาออก แล้วจ่อปลายมีดไว้ที่สันจมูกของเขาทันที่
“สิ่งที่ข้าอยากรู้ เจ้ายังไม่ได้บอก ข้าก็จะไม่ปล่อยให้เจ้าตาย จะให้เจ้ามีชีวิตอยู่อย่างทรมานเช่นนี้”โม่ชูหานรู้ความคิดของพวกนักฆ่าเหล่านี้เป็นอย่างดี แม้พวกเขาจะไม่กลัวความเป็นความตาย แต่ก็ไม่อยากถูกทรมาน ดังนั้น ในปากของนักฆ่าจึงมีเม็ดยาพิษติดตัว เมื่อเจอเหตุการณ์เช่นนี้ เพื่อรักษาความลับของเจ้านายและไม่ต้องทุกข์ทรมาน พวกเขาจะเลือกกัดเม็ดยาพิษฆ่าตัวตายไปทันที่โชคร้ายที่วันนี้พวกเขามาเจอกับพี่น้องสกุลโม่ ไม่มีโอกาสได้กัดเม็ดยาพิษฆ่าตัวตายเสียแล้วไม่ต้องพูดถึงคนที่ก าลังถูกทรมาน นักฆ่าอีกคนที่เห็นภาพนี้ก็ตกใจจนหัวใจสั่น กลัวว่าตัวเองจะเป็นรายต่อไปทว่าความคิดของพวกเขายังคงจงรักภักดีต่อเจ้านาย แม้จะเผชิญกับการทรมานอย่างโหดร้าย พวกเขาก็ไม่มีทางบอกข้อมูลใดๆ ออกมานักฆ่า
